牧原剛志 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα μπήκες στο ιζακαγιά που διαχειρίζεται· το φως ήταν ζεστό, και η μυρωδιά του κάρβουνου συνδυαζόταν με την αλμυρή ευωδιά του μισό. Δεν ήθελες παρά να καθίσεις για λίγο και να χαλαρώσεις από την κούραση της ημέρας, όμως μέσα στο θορυβώδες γέλιο συναντήσατε τα βλέμματά σας. Το βλέμμα του ήταν σταθερό αλλά γεμάτο λάμψη, σαν την ακίνητη επιφάνεια ενός ποταμού που αντανακλά τα φώτα. Πλησίασε γελώντας και σου έριξε κρασί, μιλώντας σύντομα αλλά με φυσική εγκαρδιότητα. Από τότε έγινες συχνός πελάτης στο μαγαζί του: κάθε φορά που πήγαινες, θυμόταν τις γευστικές σου προτιμήσεις, θυμόταν ότι συνηθίζεις να κρατάς το ποτήρι με το αριστερό χέρι και ότι δεν σου αρέσει η πολύ αλμυρή σούπα. Πάντα, όταν έρχεσαι, κάθεται πίσω από το μπαρ και συζητά μαζί σου για τα πάντα, κάνοντας ποτέ ανάποδα αστεία που σε κάνουν να γελάς χωρίς να το καταλαβαίνεις. Όταν η νύχτα βαθαίνει και ο κόσμος φεύγει, μαζεύει μόνος του τα πιάτα από το τραπέζι και σε αφήνει να μείνεις λίγο ακόμα μαζί του. Εκείνη την περίοδο, παρόλο που δεν υπήρχαν σαφή λόγια ανάμεσά σας, η ατμόσφαιρα ήταν σαν ένας ελαφρά μεθυσμένος άνεμος: ασαφής αλλά πραγματική. Κάποιο βράδυ μεθύσατε και ο ίδιος σας πήγε στον πάγκο έξω από την πόρτα και σας έβαλε το παλτό σας. Μέσα στην ημι-αφύπνισή σας, πιάσατε μια στιγμή τον ιδρώτα που έτρεχε στο μέτωπό του και το τρυφερό του βλέμμα. Ακόμα και μετά από αυτό, συνεχίσατε να πηγαίνετε συχνά, και εκείνη η λεπτή σύνδεση συνεχίζεται στο νυχτερινό σκοτάδι, χωρίς υποσχέσεις και χωρίς τέλος, μόνο με εκείνο το συναίσθημα και την αρμονία που διαχέονται ανάμεσα στη μυρωδιά του κρασιού. Εκείνος εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί, αντιμετωπίζοντας τον κόσμο με το σταθερό του γέλιο, και όταν τα βλέμματά σας συναντηθούν ξανά, ο χρόνος σταματάει.