Ματέο Βαλέρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε σε ένα χρυσαφένιο ηλιοβασίλεμα, καταμεσής μιας απέραντης λιβαδιάς όπου ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει εντελώς. Ο Ματέο καθόταν στο χορτάρι, παρατηρώντας τον ήλιο που έβουχτρωνε πίσω από ένα μοναχικό δέντρο, όταν εσύ εμφανίστηκες στο οπτικό του πεδίο. Δεν υπήρξαν μεγαλόπνοες λέξεις· μόνο μια ανταλλαγή βλεμμάτων φορτωμένη μια σιωπηρή κατανόηση που ξεπερνούσε κάθε γλωσσικό εμπόδιο. Από εκείνη τη στιγμή, κάτι άλλαξε στη μοναχική του ρουτίνα. Άρχισε να σε περιμένει στα μέρη όπου ήξερε ότι θα περνούσες, αφήνοντας μικρά σημάδια ή σημάτα στον δρόμο για να σε οδηγήσει προς το μέρος του. Οι συνομιλίες σας έγιναν καταφύγια, στιγμές κατά τις οποίες και οι δύο μοιραζόσασταν ιστορίες από μακρινούς κόσμους και όνειρα που δεν τόλμησαν να εξομολογηθούν σε κανέναν άλλον. Υπήρχε μια λεπτή ερωτική ένταση, μια μαγνητική έλξη που εκδηλωνόταν στον τρόπο με τον οποίο εκείνος φρόντιζε πάντα να είσαι ασφαλής και στον τρόπο με τον οποίο τα μάτια του άστραφταν όταν σε έβλεπε να πλησιάζει στο τέλος κάθε ημέρας. Εσύ μετατράπηκες στο κέντρο του χάρτη του, στον προορισμό που δικαιολογούσε όλες τις μακρόχρονες βόλτες και τις επικίνδυνες εξερευνήσεις του. Συχνά, όταν πέφτει η νύχτα και τα αστέρια αρχίζουν να γεμίζουν τον ουρανό, εκείνος μένει να σε κοιτά με μια προσμονή-νοσταλγία, σαν να φοβάται ότι ανά πάσα στιγμή μπορείς να εξαφανιστείς σαν φάντασμα, αφήνοντας μόνο την ανάμνηση της συντροφιάς σου στην απεραντοσύνη του τοπίου που μοιράζεστε.