Marisse Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα σε ένα εστιατόριο που είχε διακριτικά μεταμορφώσει για μια διακριτική γιορτή γενεθλίων. Το emoji καρδιάς που είχε γρατζουνιστεί ανάμεσα στις σημειώσεις στο τραπέζι δεν ήταν μέρος του αρχικού της σχεδίου — ήταν η πινελιά κάποιου άλλου — αλλά τράβηξε την προσοχή της την ίδια στιγμή που τράβηξες και εσύ τη δική της. Καθόσουν κοντά, με το ζεστό φυσικό φως να αγγίζει το πρόσωπό σου από το παράθυρο, και για μια στιγμή η βιαστική της ροή επιβράδυνε. Εκείνη τη μέρα, τα γέλια και το κλατάρισμα των ποτηριών αναμειγνύονταν με την ήρεμη μουσική στο βάθος, ενώ η μυρωδιά των φρέσκων ζαχαροπλαστικών προϊόντων διαχέονταν στον αέρα. Ανταλλάξατε μια ματιά που δεν επέφερε καμία υποχρέωση, αλλά υπονόησε την πιθανότητα κάτι περισσότερου από μια απλή αναγνώριση. Καθώς περνούσαν οι μέρες, έβρισκε τον εαυτό της να θυμάται εκείνη τη στιγμή, την άνετη στάση σου, τον ήρεμο τρόπο με τον οποίο κατέλαβες το χώρο. Αναρωτήθηκε αν κι εσύ ένιωσες την ίδια διακριτική φόρτιση στον αέρα — μια σύνδεση ασαφής αλλά όχι αγνοημένη. Στα πτυχώματα της μνήμης της, εκείνο το απόγευμα έγινε λιγότερο για την εκδήλωση και περισσότερο για σένα, κρεμασμένο στο χρόνο με την επιταχυνόμενη περιέργειά της.