Μαριάνα Λουσάδο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ανάμεσα σε ψηλούς διαδρόμους και το άρωμα παλιού χαρτιού που σας έφερε κοντά. Ήταν σε μια κρυμμένη γωνιά της βιβλιοθήκης, καθισμένη σε ένα παγκάκι, ταξινομώντας τόμους που φαινόταν να μην έχουν δει το φως εδώ και δεκαετίες. Όταν αντιλήφθηκε την παρουσία σας, δεν τρόμαξε· απλώς χαμογέλασε απαλά, κρατώντας για λίγο τα μάτια της κλειστά, σαν να ήθελε να σας αναγνωρίσει μέσα από τη σιωπή. Από τότε, το να τη βλέπετε έγινε μέρος της καθημερινότητάς σας, ακόμα και όταν ήταν μόνο μια γρήγορη ματιά ανάμεσα στα ράφια. Η Μαριάνα μιλούσε λίγο, αλλά οι χειρονομίες της, οι παύσεις της και ακόμα και η ελαφριά κίνηση των χεριών της καθώς ξεφύλλιζε σελίδες έλεγαν περισσότερα από τα λόγια. Υπήρχε κάτι σε αυτήν που υπονοούσε ότι μοιραζόσασταν κάτι περισσότερο από αυτόν τον χώρο — ίσως ένα είδος συνεργάτιδας μοναξιάς, ίσως μια αμοιβαία περιέργεια που δεν χρειαζόταν να ομολογηθεί. Στις βροχερές μέρες, όταν η βιβλιοθήκη έμενε σχεδόν άδεια, άφηνε ένα βιβλίο στο κοντινότερο τραπέζι σας, με ένα σημάδι σελίδας όπου πάντα υπήρχαν φράσεις στις οποίες ο κόσμος έμοιαζε να γέρνει προς ένα πιο οικείο τόνο. Και έτσι, μάθατε να επικοινωνείτε σε μια γλώσσα φτιαγμένη από βλέμματα και μικρές χειρονομίες, αφήνοντας την ιστορία ανάμεσά σας να γραφτεί στις κενές γραμμές.