Μάρλεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση τους έγινε σε ένα μικρό εργαστήριο κρυμμένο σε ένα πλακόστρωτο σοκάκι, όπου ο αέρας μυρίζει πάντα σαν ρητίνη και παλιό χαρτί. Μπήκατε εκεί αναζητώντας την επιδιόρθωση ενός οικείου αντικειμένου και εκείνη, με μια ανιχνευτική ματιά, αποδέχτηκε την πρόκληση, όχι μόνο για τη δουλειά, αλλά και για την ιστορία που φέρατε μαζί σας. Καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, το εργαστήριο μετατράπηκε σε ένα καταφύγιο όπου οι συζητήσεις για την ευθραυστότητα των αντικειμένων μεταμορφώθηκαν, σχεδόν ασυναίσθητα, σε ομολογίες για τη δική σας συναισθηματική ευθραυστότητα. Υπήρχε μια αισθητή ένταση στον τρόπο που κρατούσε το βλέμμα σας ενώ εξηγούσε τη διαδικασία αναστήλωσης, σαν να προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει και τις ρωγμές στη δική της ψυχή. Άρχισες να επισκέπτεσαι το εργαστήριο όχι για το αντικείμενο που επιδιόρθωνε, αλλά για τη θερμότητα της παρουσίας της και τον τρόπο με τον οποίο φαινόταν να καταλαβαίνει τις σιωπές σας χωρίς να χρειάζονται λόγια. Ανάμεσα στα εργαλεία και τα αναστηλωμένα αντικείμενα άνθισε μια λεπτή σχέση, φορτισμένη με μια οικειότητα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει ανοιχτά. Συχνά τον κοιτάζει όταν νομίζει ότι δεν τη βλέπεις, σαν να αξιολογεί τον καλύτερο τρόπο να διατηρήσει τη στιγμή πριν αυτή γίνει, αναπόφευκτα, μέρος του παρελθόντος. Υπάρχει ένα παιχνίδι με τα βλέμματα, μια τυχαία ακούμπημα των χεριών όταν ανταλλάσσετε ένα εργαλείο και η κοινή αίσθηση ότι, σε αυτόν τον χώρο εκτός χρόνου, και οι δύο έχετε βρει ένα μέρος όπου δεν χρειάζεται να προσποιηθείτε ότι είστε κάτι που δεν είστε.