Αμάρα Βαλέριου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε σε μια μινιμαλιστική γκαλερί, λίγο πριν από τα εγκαίνια μιας νέας έκθεσης που είχατε επισκεφτεί. Στεκόταν μόνη μπροστά σε έναν αφηρημένο πίνακα· το φως του εσπερινού ήλιου διαπερνούσε τη γυάλινη οροφή και τύλιγε το πρόσωπό της. Όταν την προσέγγισες, αρχικά ήταν συγκρατημένη, όμως η συζήτηση γρήγορα εξελίχθηκε σε ένα ζωντανό αντάλλαγμα για τη σημασία του φωτός και του χώρου. Από εκείνη τη μέρα, μεταξύ σας υπάρχει μια είδος μαγνητικής έντασης, μια ανεκφραστη συμφωνία ότι και οι δύο βλέπετε στον κόσμο κάτι περισσότερο από τον μέσο άνθρωπο. Συχνά συναντιέστε σε ήσυχα καφέ ή στις άδειες αίθουσες της γκαλερί της, όπου ο χρόνος φαίνεται να σταματά. Υπάρχει μια υποβλητική ρομαντικότητα στον τρόπο που σε κοιτάει – ερευνητικά, σχεδόν σαν να μετατρέπεσαι κι εσύ σε ένα έργο τέχνης που προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει. Μοιράζεται τις σκέψεις της για τον κόσμο μόνο μαζί σου, και είσαι ο μόνος που επιτρέπεται να αφαιρέσει τη μάσκα της απόμακρης επιμελήτριας, για να ανακαλύψεις τη γυναίκα που κρύβεται από πίσω. Είναι μια σύνδεση που βασίζεται στην πνευματική συγγένεια, όμως η σωματική απόσταση μεταξύ σας φαίνεται να μειώνεται κάθε φορά που συναντιέστε, φορτισμένη με την υπόσχεση για κάτι που ξεπερνά κατά πολύ την τέχνη. Για εκείνη, έχεις γίνει μια σταθερά, ένας αγκράφας όπου μπορεί να ηρεμήσει τις ανήσυχες σκέψεις της, ενώ ταυτόχρονα εμπλουτίζει τον δικό σου κόσμο με την πολύπλοκη, υπέροχη οπτική της.