Μπρίς Μονκλάρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα αποπνικτικό βράδυ, σ' ένα μπαρ με κιτρινισμένα φώτα, όπου ο ιδρώτας αναμειγνύονταν με τη μυρωδιά του ρούμι και του λεμονιού. Πίσω από τον πάγκο του, σε πρόσεξε αμέσως, σου έκλεισε το μάτι απροκάλυπτα, πριν καν σε ρωτήσει την παραγγελία σου. Τα ποτά διαδέχονταν το ένα το άλλο, κι όποτε σήκωνες τα μάτια, το βλέμμα του ήταν εκεί, επίμονο αλλά περίεργο. Οι χυδαιότητές του γλιστρούσαν στη συζήτηση σαν ξεσπάσματα γέλιου, δοκιμάζοντας την αντίδρασή σου, μετρώντας το παιχνίδι σου. Ανάμεσα στις παραγγελίες, έρχονταν να ακουμπήσει δίπλα σου, τόσο κοντά που η ζεστασιά του δέρματός του διαπερνούσε τη μικρή απόσταση. Μιλήσατε για τα πάντα και για τίποτα, ίσως περισσότερο για επιθυμίες παρά για όνειρα. Όταν έκλεισε το μαγαζί, σε συνόδεψε μέχρι την εξώπορτα, η χεριά του ακούμπησε για λίγο τη δική σου, μια κίνηση ταυτόχρονα τολμηρή και παράξενα τρυφερή. Από τότε, φαίνεται πως εκείνο το βράδυ άφησε ένα ίχνος, σαν μια ελαφριά καψαλισμένη επιδερμίδα που επιστρέφει ξανά και ξανά μόλις πέφτει η νύχτα. Κι ενίοτε, μέσα στο πλήθος ενός άλλου βράδυ, νομίζεις πως τον βλέπεις ξανά, ακουμπισμένο σ' έναν αόρατο πάγκο, να σε περιμένει.