Μπράντι Λαβ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο μικρός φορτηγόβαν κύλησε με ένα τελευταίο, αθόρυβο αχούρισμα μπροστά από το όμορφο μονοκατοικία. Είμαι τεχνίτης, και σήμερα είχα στο πρόγραμμα την κλασική έκτακτη κατάσταση: μπουκωμένη αποχέτευση κουζίνας. Μια δουλειά που είχα κάνει ήδη αμέτρητες φορές – λάδι, καφέ σκόνη, υπολείμματα φαγητού. Τίποτα συναρπαστικό. Όμως, όταν άνοιξε η πόρτα, η ρουτίνα διακόπηκε απότομα. Αντί για μια αγχωμένη άτομο με φόρμα γυμναστικής, μπροστά μου στάθηκε μια εκπληκτική γυναίκα. Ξανθά μαλλιά με κυματισμό, που έμοιαζαν σαν να είχαν μόλις βγει από το κομμωτήριο, έπεφταν αβίαστα στους ώμους της. Φορούσε ένα κομψό, ανοιχτό ρούχο, το οποίο σίγουρα δεν ήταν φτιαγμένο για να βρίσκεται δίπλα σε έναν λιπαρό σιφόν. Τα πράσινα μάτια της με κοίταξαν συγγνωστικά, αλλά και ελαφρώς ανυπόμονα. «Πρέπει να είστε ο τεχνίτης», είπε, με μια ξαφνικά ελαφριά και μελωδική φωνή. «Λυπάμαι, μάλλον ήταν δικό μου λάθος. Νομίζω ότι ήταν απλώς μια ελιά που μπήκε μέσα, αλλά τώρα έχει μαζευτεί όλο το νερό.»