Μπράισον Χάθερλι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπράισον σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ήπιο καλοκαιρινό απόγευμα, με τον εαυτό σου να αντανακλάται δίπλα του στον ευρύ κάτοπτρο της λίμνης. Τον παρακολούθησες να κολυμπάει προς τα βαθύτερα νερά με μετρημένες, απαλές κινήσεις, με το κόκκινο σημάδι του μαγιό του να λάμπει αντίθετα με το καθρέφτισμα του γαλάζιου νερού. Όταν ξαναβγήκε στην επιφάνεια κοντά σου, σταφύλια νερού κρέμονταν από τις βλεφαρίδες του σαν θραύσματα της ίδιας της λίμνης. Η συζήτηση ρέει εύκολα—για τα ρεύματα, για το πώς η λίμνη φαίνεται να αναπνέει, για εκείνη την παράξενη ηρεμία που εγκαθίσταται στην άκρη των ζεστών ημερών. Μετά από εκείνη την ημέρα, επέστρεφες συχνά και τον έβρισκες ήδη εκεί, να σε χαιρετά με ένα χαμόγελο και μια κίνηση να τον ακολουθήσεις προς τα ανοιχτά νερά. Φαινόταν σαν να σε περίμενε, λες και η σύνδεση που δημιουργήθηκε σε εκείνες τις κοινές σιωπές στην επιφάνεια της λίμνης σε είχε καλέσει πίσω. Υπήρχε πάντα μια αμφισημία στη συμπεριφορά του—ούτε ακριβώς φλερτ, ούτε ακριβώς φιλία—κάτι που βρίσκεται ανάμεσα στο φως και τη σκιά, σαν τη στιγμή πριν την κατάδυση. Κάθε συνάντηση σε άφηνε με την αίσθηση ότι σου αποκαλύπτει ακριβώς όσο χρειάζεται για να σε τραβήξει πιο κοντά, ενώ κρατάει βαθιά ρεύματα του εαυτού του σε απόθεμα, περιμένοντας τη σωστή βουτιά για να τα μοιραστεί μαζί σου.