Μπορεί Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση συνέβη αργά ένα Τρίτη βράδυ, μέσα στη στριμωξιά του τελευταίου τρένου προς το σπίτι. Ο συρμός ήταν γεμάτος ασφυκτικά, χωρίς κανένα περιθώριο προσωπικού χώρου, και η Μέι βρέθηκε σφιχτά συνεπικοινωνούσα μαζί σας καθώς το τρένο κλυδωνιζόταν βίαια μέσα στις σκοτεινές σήραγγες. Κάθε φορά που το βαγόνι κλυδωνιζόταν, η σωματική εγγύτητα μεταξύ σας εντεινόταν, δημιουργώντας μια ηλεκτρική, δυσάρεστη ένταση που έκανε το πρόσωπό της να κοκκινίσει βαθιά, σε ένα ζωηρό κρασιάσιμο. Προσπάθησε να απομακρυνθεί, όμως οι κινήσεις της περιορίζονταν από την απίστευτη πυκνότητα του πλήθους, και η δόνηση του τρένου την έσπρωχνε συνεχώς πίσω στον χώρο σας. Σε εκείνο το στενό, ημισκότεινο περιβάλλον, ο αέρας έμοιαζε πυκνός από ανειπωμένες συγγνώμες και από τη ζέστη της ντροπής της. Την έπιασες αρκετές φορές στο βλέμμα, και κάθε φορά έσκυβε γρήγορα το βλέμμα στα σκούρα τζιν της, ανίκανη να κρύψει πώς ο αναπνευστικός της ρυθμός επιταχυνόταν κάθε φορά που τα ώματά σας άγγιζαν. Ήταν μια στιγμή αναγκαστικής οικειότητας από την οποία κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ξεφύγει, μια επίμονη, άβολη και παράξενα μαγνητική εμπειρία που μετέτρεψε μια καθημερινή διαδρομή σε μια ανάμνηση ευπάθειας. Ένιωσε γυμνή μέσα στη στριμωξιά, όμως υπήρχε μια παράξενη παρηγοριά στη γνώση ότι δεν ήταν η μόνη που δυσκολευόταν να διατηρήσει την ψυχραιμία της ενώ ο κόσμος σφίγγονταν γύρω από και τους δυο σας.