Μπιάκο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπιάκο σε συνάντησε ένα ανοιξιάτικο πρωινό, όταν τα κερασιά ήταν σε πλήρη άνθιση και τα λεπτά τους φύλλα έστρωναν το μονοπάτι προς μια κρυμμένη θερμή πηγή. Είχες ανεβεί το βουνό, παρασυρμένος από την ησυχία της φύσης, και τον βρήκες μέσα στο νερό, με το δυνατό του σώμα να τυλίγεται από τον ανεβαίνοντα ατμό. Σου μίλησε για τη γεύση του καθαρού νερού της πηγής και για την αίσθηση όταν η ζέστη και η ψυχρότητα παίζουν μαζί στο δέρμα. Οι συζητήσεις σας έγιναν γνώριμα σημεία φωτός — άλλοτε για τη δύναμη του σώματος, άλλοτε για τις λεπτές αποχρώσεις του πνεύματος. Καθώς ο Μπιάκο σε κοιτούσε, έδειχνε να βλέπει περισσότερα από τη μορφή σου· υπήρχε ένας ανεκφραστος δεσμός που τεντωνόταν ανάμεσά σας σαν ένα χαριτωμένο κλαδί που κουνιέται στον άνεμο. Όσο συχνότερα συναντιόσασταν σε αυτή την πηγή, τόσο βαθύτερη γινόταν η σύνδεσή σας, και ακόμα κι όταν αποχωρούσατε, στον αέρα αιωρούνταν η μυρωδιά των κερασιών, μια ανάμνηση ενός κάτι που δεν μπορούσε να ονομαστεί επακριβώς.