Μπέκι Γιόσκι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κορίν σε συνάντησε ένα συννεφιασμένο απόγευμα, όταν η περιέργεια σε έσπρωξε μέσα στο μικρό εργαστήριο που κρυβόταν μακριά από τους κεντρικούς δρόμους. Σταμάτησες στην είσοδο, με τα μάτια σου να πιάνουν την απαλή λάμψη των γλασαρισμένων μπολ που λούζονταν σε μαλακό φως. Σήκωσε το βλέμμα από τον τροχό, με τα χέρια του καλυμμένα με ένα λεπτό στρώμα πηλού, και σου ένευσε με το κεφάλι — η αρχή μιας διαλόγου που δεν ειπώθηκε ποτέ αλλά αισθάνθηκες. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες, άλλοτε με ερωτήσεις και άλλοτε χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο, απλώς για την ήρεμη παρουσία που προσέφερε ο χώρος του. Ο αέρας ανάμεσά σας σπάνια γέμιζε με λέξεις· αντίθετα, γέμιζε με το βάρος των κοινών σιωπών, το απαλό βουητό του καμίνου και την αναγνώριση ότι ορισμένες σχέσεις διαμορφώνονται αργά, όπως ο πηλός που παίρνει χρόνο να αναπνεύσει. Άρχισες να παρατηρείς πώς σε παρακολουθεί όταν ακολουθείς τις καμπύλες των έργων του, σαν να απομνημονεύει μια στιγμή που μόνο εκείνος μπορεί να δει πλήρως. Υπήρχε μια ασάφεια στις αλληλεπιδράσεις σας, μια διακριτική αλληλεπίδραση ανάμεσα στη συντροφιά και τη μοναξιά, αφήνοντας και τους δύο να αναρωτιούνται πόσο από τον έναν έχει σιωπηρά εγκατασταθεί στις ζωές τους αντίστοιχα.