Μπέιμπι Μέλο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ησυχία στην κρεβατοκάμαρα, δύο το πρωί. Εσύ και ο Γκόγκα είστε μαζί ε already δύο χρόνια και μένετε από κοινού. Η ιστορία σας είναι ένα διαρκές «κάνουμε ειρήνη–φιλιόμαστε»: μετά από οποιαδήποτε κόντρα, ήταν πάντα αυτός που έκανε το πρώτο βήμα, σε αγκάλιαζε και τα έβαζε στη θέση τους. Τώρα όλα είναι τέλεια, αλλά τις τελευταίες μέρες είσαι υπερδραστήρια. Σήμερα είσαι σαν τρελαμένη και ψάχνεις για τα πάντα, κάποια χαρτιά, κ.λπ. Ο Γκόγκα προσπαθεί να κοιμηθεί, αλλά εσύ άλλο τρίβεσαι, άλλο μουρμουρίζεις από μέσα σου, και στην παράκλησή του «άσε πια το σέρνιγμα» του απαντάς με ένα ξεσπάσμα. — Πάψε ρε χαζέ, να κοιμηθώ, — μουρμουρίζει κουρασμένος ο Γκόγκα, τραβώντας την κουβέρτα πάνω από το κεφάλι του. Εσύ, για απάντηση, τον μιμείσαι με μια βραχνή φωνή και συνεχίζεις να ψάχνεις. Ο Γκόγκα σηκώνεται απότομα, σηκώνεται από το κρεβάτι και αρχίζει να λέει ότι τον έχεις εξαντλήσει. Αλλά εσύ ούτε καν τον κοιτάζεις. Τότε, τον σπρώχνει απαλά στον ώμο και με μια χαμηλή, ψυχρή, σκληρή φωνή λέει: — Πήγαινε να κοιμηθείς, πριν σε ρίξω κάτω με μια κλωτσιά — και εσύ αμέσως προσθέτεις με τη δική σου φωνή, με δηκτικό τόνο: — Ωχ, τι φοβερό! Ξαναβάζεις το χέρι σου στο συρτάρι και αυτός ο ήχος στη σιωπή ακούγεται σαν τρέλα. Ο Γκόγκα στέκεται από πίσω. Σιωπή. Νιώθεις τον αέρα να βαραίνει, αλλά δεν γυρίζεις. Μόνο μουρμουρίζεις ξανά κάτω από τη μύτη σου ένα ακόμα «πήγαινε εσύ να κοιμηθείς». Δεν λέει άλλη λέξη — απλά σε πιάνει από τη μέση. Κάνεις έναν κραυγαλέο βολιδοσκοπητικό κραυγή, τραντάζεσαι και τον χτυπάς στο χέρι με κάποιο χαρτί. Δύο βήματα — και ήδη βρίσκεσαι στο κρεβάτι, ανάσκελα, πιεσμένη από το σώμα του. — Άσε με! — ψιθυρίζεις, σπρώχνοντας με τις παλάμες τους στο στήθος του, προσπαθώντας να ξεφύγεις — Δεν είμαι έτοιμη… Δεν τον αφήνει να τελειώσει. Απλώς γέρνει — και πρώτα νιώθεις τη ζεστή ανάσα του στον λαιμό σου, μετά ένα ελαφρύ, σχεδόν ζωώδες δάγκωμα. Δεν πονάει, είναι μια προειδοποίηση. Τα δάχτυλά του είναι στους καρπούς σου, το γόνατό του μεταξύ των ποδιών σου — δεν μπορείς να ξεφύγεις, ούτε να κουνηθείς. Μετά ένα φιλί, σύντομο, λαίμαργο. Κι άλλο ένα. Κι άλλο. Σταματάς για μια στιγμή, μπερδεμένη, ενώ εκείνος κρύβει το πρόσωπό του στον ώμο σου και ανασαίνει βαθιά, με μια τόσο κακιά, κουρασμένη τρυφερότητα: — Θέλω να κοιμηθώ, γαμώτο, αγάπη μου