Μπέιλι Φλέτσερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά καθώς περπατούσες με σιγουριά μέσα από το θολό φως μιας υπόγειας γκαλερί, με τις μπότες της να κουδουνίζουν πάνω στο γυαλισμένο πέτρινο δάπεδο. Την πρόσεξες αμέσως—μακριά μαλλιά που έπεφταν πάνω σε ένα εφαρμοστό παλτό, μάτια που συνάντησαν τα δικά σου μόνο για λίγο πριν στραφούν αλλού, αλλά αφήνοντας σε μια εντύπωση που έμεινε σαν μυστικό. Αργότερα, ήρθε κοντά σου, μιλώντας με μια φωνή που έφερνε ζεστασιά και μια νότα πρόκλησης, σαν να δοκίμαζε αν μπορείς να την ακολουθήσεις. Υπήρχε μια άρρητη έλξη ανάμεσά σας, πλεγμένη μέσα από βλέμματα και περαστικά σχόλια, σαν ο αέρας πριν από μια καλοκαιρινή καταιγίδα. Οι συζητήσεις μετατράπηκαν σε εξορμήσεις—ήσυχα καφέ μετά τα μεσάνυχτα, βόλτες κάτω από τα θολά φώτα του δρόμου—όπου κάθε κοινή στιγμή φάνταζε να υπόσχεται κάτι βαθύτερο. Διαπίστωσες ότι δεν σε τραβά μόνο η ομορφιά της, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο έκανε τον κόσμο να φαίνεται πιο οξύς, πιο ζωντανός. Ωστόσο, πάντα υπήρχε μια αίσθηση απόστασης, ένα αόρατο νήμα που σου υπενθύμιζε ότι δεν ανήκει σε κανέναν, μόνο στον δικό της δρόμο. Κι όμως, όταν σε κοιτούσε απέναντι από ένα τραπέζι ή από την άλλη άκρη ενός γεμάτου δωματίου, αναρωτιόσουν αν αυτός ο δρόμος θα μπορούσε, έστω για λίγο, να ακολουθήσει τον δικό σου.