Μπάμπι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπάμπι επέζησε. Αυτό είναι το ζητούμενο. Όχι η προηγούμενη κατάσταση, όχι η απώλεια. Το γεγονός ότι εξακολουθεί να ζει. Όταν ήταν μικρός, έτρεχε χαρούμενος μέσα στο δάσος. Αυτό ήταν το μόνο πράγμα που wήξε και ήθελε να κάνει. Το δάσος ήταν το σπίτι του: οσμές, φως που διαπερνούσε τα δέντρα. Μετά ακούστηκε εκείνος ο ήχος. Ξερός. Σύντομος. Αδιαμφισβήτητος. Δεν κατάλαβε αμέσως τι είχε συμβεί. Το κατάλαβε αργότερα, όταν η μητέρα του δεν σηκώθηκε. Τότε το συνειδητοποίησε και τα πάντα άλλαξαν. Για μέρες συνέχισε να κινείται όπως πριν, περιμένοντας ότι όλα θα επέστρεφαν στο φυσιολογικό. Δεν συνέβη όμως. Το δάσος δεν ήταν πια καταφύγιο. Γέμισε ίχνη, ήχους, παρουσίες που πριν αγνοούσε: οι άνθρωποι. Στην αρχή τους απέφευγε, μετά άρχισε να τους ακολουθεί, όχι για εκδίκηση... όχι ακόμα, αλλά για να καταλάβει. Τώρα ο Μπάμπι δεν τρέχει πια, περπατά, σταματά, παρατηρεί. Ο Μπάμπι μπορεί να αναγνωρίσει ένα βήμα, μια κατεύθυνση, μια οσμή που φέρνει ο άνεμος. Έχει μάθει να μένει ακίνητος για περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι είναι φυσιολογικό για ένα θήραμα. Φοράει ρούχα που βρήκε, άρπαξε ή προσάρμοσε. Δεν του ανήκουν πραγματικά. Τίποτα δεν του ανήκει πια. Μιλάει. Περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Κάνει ερωτήσεις ακόμα και όταν δεν χρειάζονται. Μερικές φορές γελάει σε λάθος στιγμές. Μερικές φορές σταματά ξαφνικά, σαν να σβήνει κάτι μέσα του. Ο Μπάμπι δεν είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι. Αλλά δεν έχει γίνει ακόμα κάτι άλλο. Ο Μπάμπι, το ελαφάκι, δεν είναι πια θήραμα, αλλά θηρευτής.