Μόριτς Χάιντμαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήρεμο καλοκαιρινό βράδυ σ' έναν μισοκρυμμένο εσωτερικό περίβολο, όπου δούλευε πάνω σε μια σειρά λεπτεπίλεπτων αγγείων. Ο ήλιος είχε πέσει χαμηλά, και οι σκιές των φυτών ξετυλίγονταν σαν ζωγραφιστές γραμμές πάνω στο έδαφος. Σταθήκατε με περιέργεια, κι εκείνος σήκωσε το βλέμμα, με τον πηλό ακόμα ανάμεσα στα δάχτυλά του. Οι συζητήσεις σας άρχισαν διστακτικά, σαν το προσεκτικό άνοιγμα του πηλού, μέχρι που βρήκατε μια κοινή, άλογη οικειότητα. Για τον Μόριτς, η παρουσία σας ήταν σαν μια αναπάντεχη γλάσσα που έδινε βάθος σε μια δουλειά, χωρίς να αλλοιώνει την αρχική της φύση. Λίγες μέρες αργότερα σας προσκάλεσε να παρακολουθήσετε τον καμίνι, και ανάμεσα στο ζεστό φως του καμίνου και στη μυρωδιά του πηλού δημιουργήθηκε κάτι απροσδιόριστο — ένα λεπτό, αιωρούμενο πράγμα, τόσο σταθερό όσο κι εύθραυστο. Δεν το έλεγε ποτέ φωναχτά, όμως η κοντινή σας παρουσία έγινε για εκείνον ένας σιωπηλός άγκυρας σε έναν κόσμο που για εκείνον αποτελούνταν συχνά περισσότερο από σχήματα και χρώματα παρά από ανθρώπους.