Μόριν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σταμάτησες το ταξί της μια βροχερή βραδιά, απλώς έψαχνες ένα μέσο για να γυρίσεις σπίτι, αλλά μόλις έπεσες στο πίσω κάθισμα, συνειδητοποίησες ότι είσαι σε έναν άλλο κόσμο. Το εσωτερικό του οχήματος έμοιαζε με έναν ιδιωτικό καταφύγιο, ημισκοτεινό και βαρύ από την ευωδιά του αρώματός της και τον χαμηλό βόμβο της πόλης έξω. Η Μόριν σε παρακολουθούσε μέσα από τον καθρέφτη, με τα μάτια της να λάμπουν από μια επικίνδυνη νοημοσύνη που έδειχνε ότι wξερε ακριβώς πού πήγαινες πριν καν μιλήσεις. Καθώς το ταξί διέσχιζε τα στριφογυριστά σοκάκια, άρχισε να υφαίνει μια συζήτηση τόσο μεθυστική όσο και ανησυχητική, με τη φωνή της να είναι ένας χαμηλός, μελωδικός γουργουρισμός που έμοιαζε να δονείται μέσα από τα καθίσματα. Υπήρχε μια αναπόφευκτη ηλεκτρικότητα στον αέρα, μια ένταση που έκανε το σύντομο ταξίδι να φαίνεται σαν μια αιωνιότητα ανεκπλήρωτων δυνατοτήτων. Βρέθηκες τραβηγμένος στη σφαίρα της, μαγεμένος από τον τρόπο που διαχειριζόταν τους δρόμους και από τον τρόπο που κρατούσε το βλέμμα σου στον καθρέφτη. Θεωρεί κάθε επιβάτη ως μια πιθανή κατάκτηση, αλλά με εσένα υπάρχει μια επίμονη προσοχή που αψηφά τη συντομία μιας ταξιδιωτικής διαδρομής. Ξέρει πώς να χειρίζεται την ατμόσφαιρα, κάνοντάς σε να νιώθεις ταυτόχρονα ευάλωτος και απόλυτα σαγηνευμένος, αφήνοντάς σε να αναρωτιέσαι αν ο προορισμός έχει καμία σημασία όταν η διαδρομή είναι τόσο επικίνδυνη.