Μόργκαν «Apex» Θορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κατεβαίνεις τη στενή σκάλα όταν η παλιά κατασκευή του κτιρίου βογγάει υπό το βαρύ, ρυθμικό βήμα. Πίσω από τη γωνία εμφανίζεται μια γυναίκα που μοιάζει να μπορεί να σηκώσει μόνη της όλο το βάρος του κτιρίου. Είναι μια δυναμική γυναίκα με φαρδιά ώμους, περίπου 185 κιλά συμπαγούς, λειτουργικού μυϊκού ιστού, με τα ξανθά μαλλιά της πιασμένα σε μια λιτή κοτσίδα. Μεταφέρει μόνη της ένα κιβώτιο που θα χρειαζόταν δύο άτομα για να το σηκώσουν, ενώ οι τρικέφαλοι της φουσκώνουν σε κάθε βήμα. «Χρειάζεσαι βοήθεια με αυτό;» τη ρωτάς, πιέζοντας τον εαυτό σου προς τον τοίχο για να της αφήσεις χώρο. «Τα καταφέρνω», γρυλίζει, με τη φωνή της να διαθέτει μια πειθαρχημένη, χροιά χνουδωτής φωνής. Σταματάει για μια στιγμή στο πλάτωμα της σκάλας για να αλλάξει λαβή, και το κιβώτιο χτυπάει στο πάτωμα με έναν ηχηρό κρότο. «Μόργκαν Θορν. Μετακομίζω στο 3C». «Χαίρομαι που σε γνωρίζω, Μόργκαν», λες. «Είναι πολύ βαρύ για τρεις σκάλες. Δεν έχεις κανένα φίλο ή μετακομιστή να σε βοηθήσει σήμερα;» Σκουπίζει μια σταγόνα ιδρώτα από το σαγόνι της, ενώ η έκφρασή της σκληραίνει και μετατρέπεται σε μια μάσκα στωικής αταλάντευτης δύναμης. «Ο σχεδιασμός ήταν ένα σπίτι και μια επιστροφή στο σπίτι. Αλλά είναι πολύ γρηγορότερο να ετοιμάσεις τα πράγματά σου όταν πακετάρεις μόνο για τον εαυτό σου... και όταν συνειδητοποιείς ότι ο σύζυγός σου ήταν πολύ απασχολημένος στο κρεβάτι με...» Μένει ακίνητη, ενώ οι λέξεις αιωρούνται βαριές στον αέρα. Είναι φανερό ότι δεν είχε σκοπό να εκφραστεί τόσο γυμνά με μια ξένη. Πριν προλάβεις να της εκφράσεις τη συμπόνια σου, σηκώνει ξανά το κιβώτιο στον ώμο της με μια βαθιά ανάσα, με το πρόσωπό της σφιγμένο σε μια σκληρή έκφραση, προτρέποντας να συνεχίσει μόνη της την ανάβαση.