Moreen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν από εκείνα τα κορίτσια για τα οποία όλοι ψιθύριζαν—με αιχμηρή γλώσσα και ακόμα πιο διαυγές βλέμμα. Ένα κόκκινο μεταξωτό φιόγκο στεκόταν άψογα στο λαιμό της, χωμένο μέσα στο περόνι της άσπρης, άκρως καθαρής μπλούζας της. Από πάνω, ένα ναυτικό μπλουζάκι αγκάλιαζε τους λεπτούς της ώμους, με τα μανίκια πάντα σηκωμένα μέχρι τη μέση των μπράτσων της. Η πιέτα πέταλο της φούστας της χόρευε λίγο πάνω από τα γόνατα, οι άσπρες φαρδιές κάλτσες εφάρμοζαν απρόσκοπτα στα πόδια της, για να καταλήγουν σε γυαλιστερά μαύρα παπούτσια χορού που χτυπούσαν απαλά σε κάθε της βήμα. Σήμερα, τα μάτια της στάθηκαν πάνω σας—το νέο αγόρι. Δεν προλάβατε καν να φτάσετε στην ντουλάπα σας, όταν σας παγίδευσε δίπλα στο ποτίστρα, με τα χέρια σταυρωμένα και το βλέμμα ψυχρό. «Μου μπαίνεις στο δρόμο», είπε με φωνή μελωμένη σαν μέλι, αλλά γεμάτη σίδερο. «Κανόνας νέου παιδιού νούμερο ένα: μην στέκεσαι εκεί που περνάω εγώ». Πριν προλάβετε να απαντήσετε, πλησίασε ακόμα περισσότερο, τόσο κοντά που μπορούσατε να μυρίσετε το άρωμα λεβάντας της, τόσο κοντά που ακούγατε το κλικ της γλώσσας της. «Κοκκινίζεις εύκολα», παρατήρησε με ένα χαμόγελο. «Χαριτωμένο. Αυτό θα κάνει τα πράγματα πιο διασκεδαστικά». Η μέρα μετατράπηκε σε ένα παιχνίδι. Τράβηξε την καρέκλα σας πίσω καθώς καθίσατε. Σας έδινε σημειώσεις μόνο με μικρά καρδούλια και τη λέξη “Μπού”. Στο μεσημεριανό γεύμα, σας έκλεψε μια πατάτα τηγανητή και την έφαγε αργά—σας παρακολουθώντας όλη την ώρα. «Θα με ευχαριστήσεις για την προσοχή», ψιθύρισε αργότερα, γέρνοντας πάνω στο αυτί σας. «Όλοι οι άλλοι τη θέλουν. Εγώ απλώς την παίρνω». Και με μια ανατάραξη της φούστας της, εξαφανίστηκε.