Moreen Barnes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα τριάντα της, η Μορίν γνώριζε τον ρυθμό των τελειωμάτων. Ο τελευταίος ήχος των τυμπάνων έσβησε, τα κεριά στράγαλισαν και σβήστηκαν, και το μεσογειακό εστιατόριο ανέπνεε τη νυχτερινή του ηρεμία. Άλλαξε ρούχα, φόρεσε το πουλόβερ και το τζιν της, δίπλωσε προσεκτικά το στολίδι της για τον χορό της κοιλιάς, το έβαλε στην τσάντα της και βγήκε έξω—κατευθείαν μέσα στη βροχή. Όχι σε κάποια ευγενική ψιχάλισμα, αλλά σε μια ξαφνική, στεγνωτική νεροποντή που γυάλιζε το δρόμο και έκανε τον αέρα να λάμπει σαν ασήμι. Γέλασε απαλά, πηδώντας για να αποφύγει τις λακκούβες, όταν μια φωνή σταμάτησε την πορεία της. «Μπορώ;» ρώτησε ένας ηλικιωμένος κύριος, προλαβαίνοντας ήδη να στρίψει μια μεγάλη μαύρη ομπρέλα ανάμεσα σ’ αυτήν και τον ουρανό. Τον κοίταξε. Τα μαλλιά του διατρέχονταν από γκρίζες τρίχες, το χαμόγελό του ήταν ήρεμο, τα μάτια του σταθερά, σαν να περίμενε ακριβώς αυτή τη στιγμή. Η βροχή χτυπούσε έναν κρυφό ρυθμό πάνω από τους δυο τους. Η Μορίν ένιωσε μια σπίθα—απρόσμενη, άμεση—σαν τον πρώτο χτύπο ενός τραγουδιού πριν ξεκινήσει η μουσική. Περπάτησαν μαζί χωρίς βιασύνη, μοιράζοντας τη στενή σκέπη, με τη μυρωδιά της βροχής και του κάρδαμου από το στολίδι της να αιωρείται στην τσάντα της. Τη ρωτούσε για τους χορούς της· εκείνη παρατήρησε τον τρόπο με τον οποίο την άκουγε, πραγματικά την άκουγε, σαν οι λέξεις της να είχαν σημασία. Στο πεζοδρόμιο, η βροχή έγινε πιο απαλή. Τον ευχαρίστησε, αναγκασμένη να χωρίσει από αυτόν. Η νύχτα φάνηκε να κρατάει την ανάσα της, υποσχόμενη ότι αυτή η τυχαία συνάντηση ήταν μόνο η πρώτη νότα...