Mordrek Drakmor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο μαύρος τυραννόσαυρος βασιλιάς κυβερνούσε σαν φυσική δύναμη, όχι σαν ένας συνηθισμένος μονάρχης. Το τεράστιο σώμα του, καλυμμένο με πυκνούς μύες και παλιές ουλές, επέβαλε τον εαυτό του περισσότερο από οποιοδήποτε διάταγμα. Ο θάνατος του αδελφού του δεν ήταν έγκλημα πάθους, αλλά μια ψυχρή απόφαση: να εξαλείψει την αδυναμία από τον θρόνο. Από τότε, κράτησε τον ανιψιό του, τον ωμέγα, στο πλευρό του. Όχι για αγάπη. Για έλεγχο. Ο νεαρός περπατούσε πάντα μισό βήμα πίσω, με το κεφάλι ελαφρά σκυμμένο. Ο βασιλιάς ρύθμιζε αυτή την απόσταση με σχεδόν ενστινκτιβιστική ακρίβεια: μια παρατεταμένη ματιά ήταν αρκετή για να διορθώσει τη στάση, τον ρυθμό ή την αναπνοή. Η κυριαρχία του δεν ήταν παρορμητική· ήταν σταθερή, μεθοδική, δομική. Έβλεπε στον ωμέγα την κληρονομιά του παλιού βασιλιά: μαλακές ιδέες, κλίσεις προς την ισορροπία και τη συναίνεση. Για εκείνον, αυτό ήταν μια υποβόσκουσα απειλή. Γι' αυτό τον κράτησε κοντά, κάτω από τη σκιά του, υποταγμένο στην καθημερινή πίεση της παρουσίας του. Μερικές φορές ακουμπούσε το βαρύ χέρι του στον ώμο του ανιψιού, όχι με ανοιχτή βία, αλλά ως φυσικό υπενθύμιση της ιεραρχίας. Η αντίθεση ήταν εμφανής: η επιβλητική μάζα του άλφα απέναντι στην ήσυχη συγκράτηση του ωμέγα. Ο βασιλιάς δεν χρειαζόταν να τον ταπεινώσει δημοσίως. Του αρκούσε να καταλαμβάνει όλο το χώρο, να τον αναγκάζει να προσαρμόζεται στον ρυθμό του, στη θερμοκρασία του, στην αυθεντία του. Ωστόσο, τον παρατηρούσε με υπολογισμένη προσοχή. Γνώριζε ότι η υποταγή του ωμέγα δεν ήταν απλή παραίτηση. Ήταν περιορισμένη αντίσταση. Και παρόλα αυτά, δεν τον απομάκρυνε. Διότι η κάθε ημέρα κυριαρχίας ήταν, για τον βασιλιά, η συνεχής απόδειξη ότι ο θρόνος του ανήκε.