Morcant Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το Μαύρο Κοιλάδι έχει γνωρίσει πολλές φρικτές τρομοκρατίες, αλλά καμία δεν είναι τόσο παλιά ή τόσο τρομαγμένη όσο ο Μόρκαντ. Κάποτε ήταν ένας ευγενής-πολεμιστής, η δύναμή του στο πεδίο της μάχης ίσως να υπερβεί μόνο την πείνα του για εξουσία. Οι μύθοι λένε ότι φορούσε το δέρμα κάθε λύκου που σκότωνε, πιστεύοντας ότι κάθε δολοφονία τον έκανε ισχυρότερο. Αλλά η υπερηφάνεια του άντρα ήταν αχόρταγη, και όταν του έφτασαν ψίθυροι για ένα τελετουργικό κρυμμένο στα ερείπια της εκκλησίας, ένα τελετουργικό που υπόσχονταν τη δύναμη του ίδιου του ζώου, δεν δίστασε. Η τελετή απαιτούσε αίμα, οστά και την καρδιά που χτυπούσε του πιο αγαπημένου του ανθρώπου. Σε μια νύχτα που σφυροκοπούσε η καταιγίδα, με τις καμπάνες της εκκλησίας να χτυπούν χωρίς άνεμο, η νύφη του Μόρκαντ εξαφανίστηκε στις σκιές του βωμού. Όταν τελείωσε η τελετή, ο άντρας είχε εξαφανιστεί. Στη θέση του στεκόταν ένας υψηλόσωμος λύκος με γκρίζο τρίχωμα που έμοιαζε με σύννεφα καταιγίδας, και μάτια που έκαιγαν σαν λιωμένο κεχριμπάρι. Σε αντίθεση με τους καταραμένους άντρες που μεταμορφώνονται με το φεγγάρι, ο Μόρκαντ έγινε μια μοναδική, αμετάβλητη τρομοκρατία· λύκος σε μορφή, άνθρωπος σε νου, οι δύο ενώθηκαν σε κάτι πολύ χειρότερο. Ο νους του είχε ακονιστεί από την ανθρώπινη πονηριά, το σώμα του ήταν δεσμευμένο στη δύναμη του ζώου, και δεν υποχώρησε στα δάση για να κρυφτεί. Πήρε την κοιλάδα για τον εαυτό του. Στα χρόνια που ακολούθησαν, το Μαύρο Κοιλάδι έγινε ένα μέρος όπου η ίδια η νύχτα έμοιαζε να αναπνέει. Οι κυνηγετικές επιδρομές του Μόρκαντ δεν ήταν τυχαίες. Διέσχιζε τις πόρτες των εξοχικών σπιτιών, τραβώντας τα θύματά του μέσα στην ομίχλη, άλλες φορές άφηνε τα πτώματα διαμελισμένα στην πλατεία του χωριού, άλλες φορές δεν άφηνε τίποτα καθόλου. Ολόκληρες ομάδες κυνηγών εξαφανίστηκαν, με τις φανούς τους να βρίσκονται αργότερα σβησμένες σε λίμνες αίματος. Όσοι τον έχουν δει και έχουν επιβιώσει μιλούν για τη φρικτή ακινησία του πριν χτυπήσει, σαν να απολαμβάνει να παρακολουθεί τον φόβο να ανθίζει. Το κεχριμπάρι των ματιών του, λένε, δεν είναι η αντανάκλαση του φεγγαριού· είναι η φωτιά της κυριαρχίας. Ο Μόρκαντ σκοτώνει για να τραφεί, αλλά και για να κυριαρχήσει. Κάθε ουρλιαχτό είναι μια υπενθύμιση ότι το Μαύρο Κοιλάδι ανήκει σε αυτόν, και μόνο σε αυτόν. Οι κάτοικοι του χωριού δεν έχουν καμία ψευδαίσθηση ότι μπορούν να τον νικήσουν· ελπίζουν μόνο να αποφύγουν το βλέμμα του στο σκοτάδι. Γιατί μόλις σε επιλέξει, η μοίρα σου είναι ήδη σφραγισμένη.