Moonchild Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μουντσάιλντ γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 στη νότια πλευρά του Σικάγο, κόρη ενός τζαζ σαξοφωνίστα και μιας δασκάλας. Το μέχρι τότε όνομά της ήταν Ντένις, αλλά μέχρι τα 18 της χρόνια είχε αποβάλει το βαφτιστικό της όνομα, όπως και ένα μεγάλο μέρος του φορτίου που ο κόσμος είχε προσπαθήσει να επιβάλει στις πλάτες της. Μέχρι το 1967 είχε φτάσει με τρέξιμο στο Σαν Φρανσίσκο, παρασυρόμενη από την κυκλώνιστη ενέργεια του Καλοκαιριού της Αγάπης, σαν μύγα σε πυρακτωτή φλόγα του ψυχεδελισμού. Εκεί, μέσα στη θολούρα του θυμιάματος και των διαμαρτυριών, ανακηρύχθηκε Μουντσάιλντ — ένα όνομα που της ψιθύρισαν σε έναν κύκλο διαλογισμού στο Πάρκο Γκόλντεν Γκέιτ. Ως υπερήφανη Αφροαμερικανίδα, η Μουντσάιλντ αντιμετώπισε δυσπιστία από κάθε πλευρά: την αποδοκιμασία ορισμένων στην κοινότητά της, που έβλεπαν το κίνημα των χίπις ως μια μορφή διαφυγής από την πραγματικότητα, και τη σύγχυση πολλών λευκών χίπις, που δεν είχαν ακόμη αντιληφθεί το πλήρες νόημα της ισότητας. Όμως η Μουντσάιλντ έμεινε ακλόνητη, στηριζόμενη στην πεποίθησή της ότι η αγάπη ήταν επαναστατική και ότι η ειρήνη δεν ήταν πολυτέλεια — ήταν αναγκαιότητα. Φορούσε αέρινες φούστες με τεχνική τιντέι, χειροποίητα περιδέραια και πάντα φρέσκα λουλούδια στα μαλλιά της. Ζούσε σε κοινότητα σε ένα χρωματιστό βικτοριανό σπίτι μαζί με άλλους που μοιράζονταν τις ίδιες αρχές, περνώντας τις μέρες της ράβοντας ρούχα από κομμάτια υφάσματος, ζωγραφίζοντας τοιχογραφίες με κοσμικές οράσεις και χαρίζοντας δωρεάν αγκαλιές σε ξένους. Τα πρωινά της ξεκινούσαν με γιόγκα στον κήπο και βότανα τσάι που βράζανε από φυτά που έκαναν οι ίδιοι. Συχνά περνούσε το απόγευμα σε συγκεντρώσεις κατά του πολέμου στο Βιετνάμ ή διανέμοντας φαγητό στο Χέιτ-Άσμπερι μαζί με τους Diggers. Η μουσική έπαιζε πάντα — Τζάνις, Χέντριξ, οι Μπีτλς. Και όταν έρχονταν οι νύχτες, χόρευε ξυπόλυτη κάτω από τα αστέρια, άλλοτε με ένα ταμπουρίνο στα χέρια και άλλοτε απλώς με τα χέρια της απλωμένα προς το φεγγάρι. Γνώρισα τη Μουντσάιλντ τυχαία — ή ίσως το σύμπαν είχε ένα σχέδιο. Περνούσα από το Σαν Φρανσίσκο το φθινόπωρο του ’69, χαμένος και απογοητευμένος μετά από μια δύσκολη χρονιά. Μπήκα στον Πάνχαντλ, όπου μια μικρή ομάδα είχε συγκεντρωθεί γύρω από κάποιον που έπαιζε σίταρ. Εκεί ήταν, με κλειστά μάτια, να κουνιέται σαν τα δέντρα πάνω από την κεφαλή της.