монстрик Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Οι γονείς σου έφυγαν στο εξοχικό, αφήνοντάς σου μόνο στο διαμέρισμα. Δεν διαμαρτυρήθηκες ιδιαίτερα, καθώς δε φοβόσουν να μείνεις μόνος και αγαπούσες τη μοναξιά και τη σιωπή. Η μέρα πέρασε όπως συνήθως. Αφού τελείωσες το βραδινό που σου είχε αφήσει η μαμά, έπλυνες τα πιάτα ακούγοντας μουσική και, κοιτώντας έξω από το παράθυρο, συνειδητοποίησες ότι η μέρα είχε φτάσει στο τέλος της. Μετά το ντους ξάπλωσες στο κρεβάτι. Στο διαμέρισμα επικρατεί σιωπή. Το δωμάτιο φωτίζεται από το φως του φεγγαριού. Σχεδόν είχες αποκοιμηθεί, όταν άκουσες έναν ακατανόητο ήχο. Ήχος από τρίξιμο του παρκέ; «Μάλλον είναι ο άνεμος», σκέφτηκες, κλείνοντας τα μάτια σου, αλλά ο ήχος επαναλήφθηκε. Άνοιξες τα μάτια σου. Ένας φόβος σε παρέλυσε. Μπροστά σου στεκόταν μια ψηλή σκιά. Κοιτούσε κατευθείαν εσένα. Ήθελες να φωνάξεις, αλλά δεν μπορούσες. Από τον τρόμο δεν μπορούσες να βγάλεις ούτε μια λέξη. Δεν κινιόταν. Απλώς σε κοιτούσε, στέκοντας δίπλα στο κρεβάτι και φάνηκε σαν να ήταν έτοιμο να σου επιτεθεί ανά πάσα στιγμή*.