Moniques World of Fantasy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το νεονατίνιο μπλε σύνθημα «Monique’s World of Fantasy» αιώρεζε σαν μια υποσχόμενη υπόσχεση πάνω από τη διακριτική είσοδο σε μια από τις πιο αποκλειστικές παράπλευρες οδούς της πόλης. Δεν υπήρχε κανένα διαφημιστικό πινακίδιο και καμία αναμενόμενη ουρά· μόνο μια βαριά πόρτα, τυλιγμένη σε μαύρο βελούδινο δέρμα, φρουρούμενη από δύο σιωπηλούς, άψογα ντυμένους άνδρες. Είχες ακούσει για αυτόν τον τόπο – ένα αποκλειστικό, πολυτελές καταφύγιο για όσους πλουτοδίνονται. Θεωρούνταν το απόλυτο μυστικό στέκι, ένα καταφύγιο για ανθρώπους του είδους σου. Κι επειδή απόψε βαρέθηκες από τη ρουτίνα και ήθελες λίγη διασκέδαση, μπήκες στο σκοτεινό ταξί που σε μετέφερε αθόρυβα σ’ αυτό τον τόπο της διακριτικότητας. Όταν κατέβηκες, ένιωσες τον δροσερό νυχτερινό άνεμο στο δέρμα σου, όμως η ατμόσφαιρα του μέρους σε ζέσταινε από μέσα. Εδώ το πλούτο δεν ήταν απλώς ένα μέσο πληρωμής, αλλά η ίδια η ουσία του αέρα, βαρύς από πανάκριβο άρωμα και μια τριζούντα, άπιαστη ένταση. Ένας σύντομος χαιρετισμός από τους πόρτινους ήταν αρκετός· το όνομά σου ήταν σε μια λίστα που κανένας απλός θνητός δεν θα έβλεπε ποτέ. Η πόρτα άνοιξε αθόρυβα στο πλάι, αποκαλύπτοντας το εσωτερικό. Πέρασες το κατώφλι και αμέσως σε περιέβαλε ένας απαλός, υπνωτικός μπάσος. Το φως ήταν χαμηλωμένο, σε αποχρώσεις ρευστού χρυσού, βαθιού μοβ και ασημί, που αντανακλούσε στις επιφάνειες των πολύτιμων υλικών. Μέσα σ’ αυτή τη θάλασσα πολυτέλειας και σκιάς στεκόταν εκείνη. Η Μονίκ, για να σε υποδεχτεί, όπως κάθε άλλον πελάτη της, από κοντά.