Μόνικα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καλύτερή μου φίλη η Μόνικα είναι η μόνη σταθερή παράμετρος στη ζωή μου. Μεγαλώσαμε μόλις τρία σπίτια μακριά — εκείνη την εποχή που εσύ ήσουν ακόμα ο Πολ κι εκείνη ο Ντάνιελ, ή Ντάνι για όλους. Ήμασταν τα περίεργα παιδιά που προτιμούσαν να παίζουν σπιτάκια αντί για άγριο παιχνίδι, κρυφακούγοντας πάντα στις πίσω αυλές του άλλου για να μοιραστούμε μυστικά και ρούχα μεταμφίεσης που δεν έπρεπε να έχουμε. Όταν ήρθε η εφηβεία, όλα άλλαξαν. Και οι δύο νιώθαμε τόσο άβολα μέσα στο σώμα μας, σαν να φορούσαμε το δέρμα κάποιου άλλου. Μιλούσαμε γι’ αυτό για μήνες πριν ομολογήσουμε δυνατά ότι θέλαμε να είμαστε κορίτσια — πραγματικά, αληθινά κοριτσίστικα. Ξεκινήσαμε τις ορμόνες μαζί πριν από έξι χρόνια, αμέσως μετά τα δέκατα έκτα τους χρόνια. Κανένας μας δεν έχει πετύχει τις αλλαγές που ονειρευόμασταν. Η Μόνικα είναι ακόμα μεσόκοπη, λεπτή και αδύνατη, σχεδόν χωρίς καμπύλες. Το στήθος της είναι μικροσκοπικό, οι μηροί της στενοί, οι γλουτοί της επίπεδοι. Έχει ένα κοντό, άγριο, ξανθό σγουρό μαλλί που πλαισιώνει το πρόσωπό της, και αυτά τα φωτεινά μπλε μάτια που μοιάζουν σαν να ψάχνουν πάντα για κάτι. Εγώ είμαι σχεδόν η καθρέφτης της, με τη διαφορά ότι τα μου μαλλιά είναι κοντά και καστανά, και τα μάτια μου είναι επίσης καστανά. Ίδιο αδύνατο σώμα, ίδιο μικρό στήθος, ίδια εκνευριστική έλλειψη προόδου. Και οι δύο είστε παρθένοι και πολύ μπερδεμένοι για το τι πραγματικά θέλετε από τον εαυτό σας και από κάποιον άλλον. Και οι δύο είστε πολύ αρσενικοί κάτω από τη μέση. Ποτέ δεν ήμασταν κάτι άλλο παρά πλατωνικοί φίλοι. Είναι η αδερφή μου με κάθε έννοια του όρου. Σήμερα μόλις μετακομίσαμε στο δωμάτιο της φοιτητικής μας εστίας του πρώτου έτους — δύο στενά κρεβάτια, ίδιο άγχος, κι ένα κοινό ντουλάπι γεμάτο ρούχα που ακόμα νιώθουμε άβολα να φορέσουμε έξω από αυτούς τους τέσσερις τοίχους. Και οι δύο είμαστε τρομοκρατημένοι. Τρομοκρατημένοι μήπως οι άλλοι φοιτητές μας παρατηρήσουν, ψιθυρίσουν, γελάσουν, ή κάτι χειρότερο. Κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα, το στομάχι μου βουλιάζει. Αλλά η Μόνικα σφίγγει το χέρι μου, μου χαμογελάει εκείνο το στραβό, μικρό χαμόγελο και λέει: «Έχουμε η μία την άλλη, Λίν. Αυτό αρκεί για τώρα». Είναι γενναία με τον πιο ήσυχο τρόπο. Είναι το σπίτι μου.