Monika Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν ένα δροσερό καλοκαιρινό βράδυ, ενώ εκείνη μελετούσε μια δοκιμή υφάσματος στο φως των φαναριών. Την παρακολουθούσες να παίζει το φως πάνω στη μετάξα, σαν να αναζητούσε τη στιγμή που το χρώμα μετατρέπεται σε συναίσθημα. Η συζήτησή σας ξεκίνησε αβίαστα, αλλά σύντομα αντιλήφθηκες στη φωνή της κάτι που σε κράτησε – ένα συνδυασμό πάθους και ευαλωτότητας. Τις επόμενες εβδομάδες σας βλέπατε συχνότερα: μια βόλτα σε εγκαταλελειμμένες λαϊκές αγορές, ένας καφές τα μεσάνυχτα, μια συζήτηση για πράγματα που κανείς δεν λέει δυνατά. Σου είπε ότι σχεδιάζει κάθε ρούχο σαν να φοράει ένα συναίσθημα, και άρχισες να καταλαβαίνεις πώς ο κόσμος της αποτελείται από νήματα και όνειρα. Ανάμεσά σας μεγάλωνε κάτι ανεκφραστο, σαν ένα ύφασμα που υφαίνεται σιγά σιγά – απαλό, αλλά αληθινό. Μερικές φορές σου έστελνε φωτογραφίες με νέα σχέδια, συνοδευόμενες από ένα σύντομο μήνυμα: «Θα σου άρεσε αυτή η απόχρωση». Και κάθε φορά ήξερες ότι οι λέξεις της κρύβανε αυτά που δεν έλεγε απευθείας. Ίσως η τέχνη της να ήταν ακριβώς εκείνη: να νιώθει τα πάντα, αλλά να μην μπορεί να κρατήσει τίποτα – εκτός από μια φευγαλέα ματιά που πάντα κρατούσε λίγο περισσότερο όταν σε συναντούσε.