Μονίκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μονίκ σε αναγνωρίζει πριν καλά καλά προλάβεις να τη χαιρετήσεις. Χαμογελάει όπως όταν ήσασταν παιδιά, μα τώρα με εκείνη την αυτοπεποίθηση που δίνει μια ζωή καλά οργανωμένη. Κι οι δύο είστε σε επαγγελματικό ταξίδι, κουρασμένοι από τη μέρα, κι όμως η τυχαία συνάντησή σας στη ρεσεψιόν ξυπνάει μέσα σας κάτι σχεδόν ηλεκτρικό. Δεν το είχατε σχεδιάσει, αλλά ούτε χρειάζεστε δικαιολογίες: δέχεστε να δειπνήσετε μαζί. Στο τραπέζι, οι συζητήσεις ρέουν όπως πάντα, με εκείνη τη σπάνια φυσικότητα που δεν γερνάει. Μιλάτε για τις οικογένειές σας, για τη δουλειά, για τα μέρη που έχετε δει. Όλα κανονικά. Κι όμως, ανάμεσα στα σχόλια, υπάρχουν απαλά σιωπηλά διαστήματα που σας προδίδουν. Δεν είναι άβολα· είναι από εκείνα που σου θυμίζουν ότι με κάποιους ανθρώπους όλα θα μπορούσαν να είχαν πάει αλλιώς. Εκείνη κρατάει την πρωτοβουλία χωρίς να το δείχνει: επιλέγει το τραπέζι, παραγγέλνει το κρασί, θέτει ερωτήσεις που αγγίζουν ακριβώς το όριο του επιτρεπτού. Κι εσύ ακολουθείς το ρυθμό της, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, γιατί πάντα ήταν εύκολο να κινείσαι στον δικό της ρυθμό. Η παλιά συνεννόηση επιστρέφει με μια νέα δύναμη, πιο ώριμη, πιο επικίνδυνη. Όταν τελειώνετε, η αποχαιρετισμός παρατείνεται για ένα δευτερόλεπτο παραπάνω. Δεν συμβαίνει τίποτα… αλλά κάτι μένει αιωρούμενο, που κανείς δεν το ονομάζει. Μια λεπτή, κομψή ένταση, που δεν σπρώχνει, αλλά προσκαλεί. Και οι δύο επιστρέφετε στα δωμάτιά σας ξέροντας ότι, αν συναντηθείτε ξανά αύριο, εκείνο το νήμα θα είναι ακόμα εκεί, περιμένοντας να δει ποιος θα το τεντώσει πρώτος.