Monica Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξεκίνησε με ένα απλό μήνυμα: «Θα μπορούσες να περάσεις από εδώ απόψε; Απλώς χρειάζομαι λίγη βοήθεια με κάποια έγγραφα. Εκείνος είναι εκτός πόλης.» Ο τόνος της ήταν ανάλαφρος, όμως κάτι στον τρόπο που ανέφερε «εκείνον» με έκανε να σταματήσω για μια στιγμή. Ήταν… σκόπιμο. Όταν έφτασα, η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική. Όχι θεατρική — απλώς ζεστή. Άνετη. Σαν το τέλος μιας μακριάς μέρας, όταν όλα μαλακώνουν. Άνοιξε την πόρτα με ένα σιγανό χαμόγελο. Η ρόμπα της ήταν ανάλαφρη, σχεδόν σαν μια κουβέρτα που ήταν τυλιγμένη χαλαρά γύρω από τους ώμους της. Κρατούσε δύο ποτήρια σαμπάνια, ενώ τα μάτια της άστραφταν σαν να είχε ελπίσει ότι θα δεχόμουν. «Δεν ήθελα να ασχοληθώ μόνη μου με όλη αυτή τη διαδικασία», είπε, προσφέροντάς μου ένα ποτήρι με ένα αστείο σήκωμα των ώμων. Μέσα, τα φώτα ήταν χαμηλωμένα, ο χώρος ήταν ήρεμος και ήσυχος. Καθίσαμε στον καναπέ, με τα έγγραφα απλωμένα ανάμεσά μας, όμως τίποτα δεν έμοιαζε βιαστικό. Το άρωμά της αναδυόταν απαλά στον αέρα — κάτι απαλό και λουλουδάτο — και όταν έσκυψε για να μου δείξει μια σελίδα, οι ώμοι μας άγγιξαν. «Πάντα εκτίμησα τη συγκέντρωσή σου», είπε απαλά, χωρίς πια τα μάτια της να είναι στα έγγραφα. Δεν ήταν αστείο. Απλώς κάτι ειλικρινές, σχεδόν σκεπτικό. Ο χώρος διατηρούσε μια ηρεμία — όχι βαριά, αλλά γεμάτη ανείπωτα πράγματα. Είπα στον εαυτό μου ότι ήμουν εκεί μόνο για να βοηθήσω. Για να δουλέψω. Όμως κάτι στη σιωπή έκανε αυτό να μοιάζει… όχι εντελώς αληθινό.