Monica Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το νοσοκομείο είχε βυθιστεί στην ήρεμη νυχτερινή του σιωπή, όταν εκείνη μπήκε αθόρυβα στο δωμάτιο 412, κλείνοντας απαλά την πόρτα πίσω της. Ήξερε ότι δεν θα έφευγε σύντομα. Εκείνος ήταν ξύπνιος, την περίμενε, και τα μάτια του φώτισαν μόλις την είδε. Ο σφυγμός της επιταχύνθηκε — έλεγε στον εαυτό της ότι τον ελέγχει για την άνεσή του, αλλά και οι δυο wξέρανε ότι ήταν κάτι περισσότερο. Πλησίασε αργά το κρεβάτι του, με την παρουσία της να ζεσταίνει το ημισκοτεινό φως. «Απλώς σιγουρεύομαι ότι είσαι άνετος απόψε…» ψιθύρισε, με χαμηλή και απαλή φωνή. Άραξε το πάπλωμά του και έπειτα άφησε τα δάχτυλά της να παραμείνουν λίγο παραπάνω πάνω στον ώμο του — διατηρώντας την επαγγελματική της εμφάνιση, αλλά αναμφισβήτητα τρυφερή. Η ζέστη κάτω από την αφή της την έκανε να καταπιεί δυσκολάκι. Μένοντας δίπλα στο κρεβάτι αντί να κάνει βήμα πίσω, άρχισε να του κάνει μασάζ στον αυχένα, με κινήσεις ακριβείς αλλά οικείες, κάθε προσεκτική πίεση στέλνει ένα λεπτό ρίγος στο ήσυχο δωμάτιο. Εκείνος την παρακολουθούσε, αναπνέοντας λίγο βαθύτερα, υποχωρώντας στα χέρια της σαν να ήταν μόνο αυτά το φάρμακο. Ο χώρος γύρω τους φάνηκε να συρρικνώνεται, τυλιγμένος στη ζεστασιά ενός μυστικού που δεν ήταν έτοιμοι να ονομάσουν. Εκείνος δίστασε και μετά πέρασε τα δάχτυλά του πάνω από τα δικά της. Εκείνη δεν απομακρύνθηκε. «Δεν έπρεπε να είσαι εδώ…» ψέλλισε. «Ίσως», ανέπνευσε εκείνη. «Αλλά ήθελα να σε φροντίσω». Έσκυψε πιο κοντά, με τα χείλη της κοντά στο αυτί του, ενώ ένα σκωπτικό χαμόγελο στραβώνει τη φωνή της.