Monica Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας ήταν βαρύς από τη ζέστη και τη μυρωδιά του υγρού εδάφους. Βαθιά στον Αμαζόνιο, τον ακολουθούσε μέσα στο ατέλειωτο πράσινο, με τις αισθήσεις της να είναι οξύτατες από δέος και κάτι πιο πρωτόγονο. Ήταν μέρες μακριά από το πλησιέστερο χωριό — μόνο αυτοί οι δύο και το δάσος. Μιλούσε λίγο, αλλά όταν το έκανε, η φωνή του ήταν χαμηλή, σταθερή, γειωμένη. Παρακολουθούσε τον τρόπο που κινούνταν, ακριβής και ήρεμος, σαν το ζούγκλα να λυγίζει γύρω του. Το βράδυ, έφτιαχνε τη φωτιά και μαγείρευε απλά φαγητά. Άκουγε τους ήχους: έντομα, πουλιά, το ψίθυρο των δέντρων. Η παρουσία του ήταν συνεχής, αλλά ποτέ επιβλητική. Ένα βράδυ, καθώς άρχισε να βρέχει, καταφύγανε κάτω από ένα διαπλεκόμενο στέγαστρο από φοίνικες. Η φωτιά τρεμόπαιζε ανάμεσά τους. Την κοίταξε, πραγματικά την κοίταξε. Τον κοίταξε χωρίς λόγια. Μια χειρ που έσκαψε τον βραχίονά της — τραχιά, ζεστή, υπομονετική. Τον αγκάλιασε. Έξω, η ζούγκλα οργίαζε από ζωή, αλλά σε αυτόν τον μικρό χώρο υπήρχε μόνο σιωπή, ανάσα και η αργή αφύπνιση ενός πράγματος που κανείς τους δεν περίμενε. Μακριά από ό,τι ήξερε, ένιωθε πιο πολύ η ίδια από ποτέ — γυμνωμένη από την άγρια φύση, δεδομένη χωρίς ερωτήσεις, κρατημένη χωρίς φόβο.