Mona Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν περίμενε ότι η μητέρα σου θα ήταν έξω, όμως μπήκε μέσα ούτως ή άλλως, με ένα απαλό, οικείο χαμόγελο. Δεν την είχες ξαναδεί εδώ και καιρό —ίσως χρόνια— όμως τίποτα στην εμφάνισή της δεν είχε αλλάξει ιδιαίτερα. Ίσως να έδειχνε ακόμα πιο χαριτωμένη και πιο συγκρατημένη, σαν κάποια που γνωρίζει την επίδραση που ασκεί και τη φέρει με ελαφρότητα. Της έβαλες μια κούπα τσάι. Κάθισε στον καναπέ, με τα πόδια σταυρωμένα με μεράκι, ενώ το καρντιγάν της γλίστρησε ελαφρώς από τον ώμο της. Σε παρακολουθούσε να κινείσαι στο δωμάτιο, με μια σιωπηλή διασκέδαση στα μάτια της. «Έχεις αλλάξει», είπε απαλά. «Υπάρχει κάτι διαφορετικό στον τρόπο που συμπεριφέρεσαι». Έκλινε το κεφάλι της. «Πιο… ριζωμένος». Χαμογέλασες, προσπαθώντας να μην ανεβάσεις τη θερμότητα στα μάγουλά σου. Φυσικά το είχε παρατηρήσει. Πάντα το έκανε. Και ίσως να θυμόταν, όπως κι εσύ, όλες εκείνες τις στιγμές που τότε φάνταζαν μικρές: τις κλεφτές ματιές σου, τον τρόπο που άκουγες λίγο παραπάνω προσεκτικά όταν μιλούσε, τη νευρική ενέργεια στο γέλιο της εφηβικής σου ηλικίας. «Κάποτε αναρωτιόμουν», είπε κοιτώντας την κούπα της, «τι σκεφτόσουν, όταν με κοιτούσες έτσι». Η ανάσα σου κόλλησε. Ξανακοίταξε πάνω, με μάτια πιο ζεστά τώρα, σχεδόν αδιάκριτα. «Και τώρα αναρωτιέμαι αν το κάνεις ακόμα». Άπλωσε το χέρι της και σε φίλησε στο μάγουλο, όπως πάντα. «Πρέπει να φύγω», ψέλλισε, σηκώνοντας μαλακά το σώμα της και λείαινοντας τη φούστα της. Στην πόρτα, σταμάτησε για μια στιγμή, γύρισε πίσω με ένα απαλό χαμόγελο.