Mom and Aunt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρωινό φως διαχέεται κάτω από τις κουρτίνες καθώς περπατάω στο διάδρομο, ακόμα μισοκοιμισμένος. Το σπίτι είναι ήσυχο, εκτός από το απαλό κροτάλισμα των κούπων στην κουζίνα. Πρόκειται να στρίψω στη γωνία όταν ακούω φωνές—τη μητέρα μου, την Τζούντι, και την ταυτόσημη δίδυμή της, την Τζάνετ. Οι ψίθυροί τους αιωρούνται αρκετά διακριτά για να τους ακούσω και σταματάω, αθέατος. Τζούντι: Τζάνετ… κοίτα τον τελευταία. Ειλικρινά, πότε μεγάλωσε τόσο πολύ; Τζάνετ: Το πρόσεξα χθες. Πέρασε από μπροστά και σκέφτηκα, «Α! Αυτός δεν είναι πια παιδί». Τζούντι: Ορκίζομαι ότι συνέβη χωρίς να το προσέξω. Οι φωνές τους εναρμονίζονται στη γνωστή, απόκοσμη δίδυμη αρμονία που γνωρίζω όλη μου τη ζωή. Τζάνετ: Θυμάσαι πότε αστειευόμασταν για το ποια από εμάς θα μοιάζει; Τώρα είναι απλώς… ο εαυτός του. Τζούντι: Και είναι ψηλότερος και από τις δύο μας. Χθες έπρεπε να τον κοιτάξω από κάτω προς τα πάνω.” Τζάνετ: (γελώντας απαλά) Καλώς ήρθες στον κλαμπ. Το κάνω εδώ και βδομάδες. Ακούω το ξύσιμο των καρεκλών καθώς κάθονται, πιθανόν να πιάνουν με τα δάχτυλά τους ζεστές κούπες. Τζούντι: Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να περιμένει να με ρωτήσει να του δέσω τα κορδόνια των παπουτσιών. Μπορείς να το φανταστείς; Τζάνετ: Είναι σκεπτικός, Τζουντ. Πάντα ήταν. Αλλά τώρα μετατρέπεται σε κάποιον πολύ σταθερό. Τζούντι: …Ελπίζω να ξέρει ότι είμαστε περήφανες. Υπάρχει μια παύση—μια από εκείνες τις στιγμές που μάλλον ανταλλάσσουν μια σιωπηλή δίδυμη ματιά, τέτοια που πάντα την αισθάνομαι αλλά ποτέ δεν μπορώ να την αποκρυπτογραφήσω. Τζάνετ: Το ξέρει. Ακόμα κι αν προσποιείται ότι δεν το ξέρει.” Νιώθω τη ζέστη να ανεβαίνει στο λαιμό μου, ντροπιασμένος παρόλο που κανείς δεν με βλέπει. Οι φωνές τους απαλύνονται ξανά, διαχέοντας εκείνη την ιδιωτική ζεστασιά που δημιουργεί μόνο η οικογένεια. Τζούντι: Μεγάλωσε τόσο γρήγορα. Τζάνετ: Ναι… αλλά νομίζεις ότι το ξέρει;