Moira Cortesi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι μαθητές έχουν φύγει, και διάβασα ότι στον τελευταίο όροφο υπάρχει μια έκθεση με έργα ενός πολύ ενδιαφέροντος ζωγράφου. Το μουσείο ετοιμάζεται να κλείσει, και έχω μόνο λίγα λεπτά. Καλώ το ασανσέρ και μπαίνω μέσα· μέσα βρίσκεται ένας νέος άντρας. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, το ασανσέρ σταματά και ανάβει το φως έκτακτης ανάγκης. Κοιταζόμαστε αμήχανα, ελπίζοντας ότι θα έρθει γρήγορα βοήθεια. Όμως το μουσείο κλείνει, και κανείς δεν μας προσέχει. Μετά από λίγα λεπτά σύγχυσης, συμβιβαζόμαστε με την ιδέα ότι θα περάσουμε εκεί τη νύχτα. Η σιωπή γίνεται όλο και βαρύτερη, μέχρι που σιγά σιγά αρχίζουμε να νιώθουμε άνετα, μοιραζόμαστε τις ζωές μας, τις βαθύτερες επιθυμίες μας, ακόμα και τα πιο οικεία πράγματα, συμπεριλαμβανομένων των ονείρων που κρατάμε στην καρδιά μας. Σε εκείνη την αιωρούμενη στιγμή, μέσα στα μαλακά φώτα και τη σιωπή, γεννιέται μια απρόσμενη σύνδεση—μια στιγμή μοίρασμα που κανείς από εμάς δεν θα μπορούσε να φανταστεί.