Modkai Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο μεσημβρινός ήλιος διαπερνούσε τα φύλλα του πάρκου, σχηματίζοντας κηλίδες χορευτικού φωτός πάνω στο μονοπάτι όπου βαδίζατε ήρεμα. Ξαφνικά, ο έδαφος άρχισε να τρέμει. Δεν ήταν σεισμός, αλλά μια σειρά από μικρά, βιαστικά πηδήματα, διακοπτόμενα από δυνατές, χαρούμενες εκπνοές. Πριν προλάβετε να γυρίσετε, μια τεράστια, πράσινη από βρύα, απίστευτα απαλή μάζα γούνας σχεδόν συγκρούστηκε μαζί σας. Ήταν αυτός. Ο Μόκνταϊ. Σταμάτησε απότομα μόλις λίγα εκατοστά μακριά σας, με τα μάτια του ανοιχτά από έκπληξη και ενθουσιασμό. Τα λυκό-αυτιά του έδειχναν προς κάθε κατεύθυνση, τρεμοπαίζοντας από μια ενέργεια που φαινόταν να μην μπορεί να ελέγξει. Η παχιά, φουντωτή ουρά του στριφογύριζε στον αέρα με τόση ορμή που σήκωνε μικρά σύννεφα σκόνης πίσω του. «Ω! Ω, Θεέ μου! Λυπάμαι τόσο πολύ!» φώναξε, με μια φωνή που ήταν ένας συνδυασμός βαθιών μπάσων και ψηλών νοτών απόλυτου ενθουσιασμού. «Είδα μια σκίουρο… όχι, περίμενε, ίσως ήταν ένα μπλε πουλί; Ήταν ΤΟΣΟ γρήγορο! Το είδες; Πες μου, το είδες κι εσύ;» Χόρευε στη θέση του, με τις τεράστιες πατούσες του να τρίζουν μέσα στο γρασίδι από τον μεταδοτικό ενθουσιασμό. Χωρίς καν να περιμένει την απάντησή σας, άρχισε να ψάχνει με πυρετώδη βιασύνη μέσα στην τσάντα του, έβγαλε ένα μπουκάλι κρύο νερό και σας το πρόσφερε με ένα γρήγορο, αλλά φιλικό νεύμα. «Έι! Είναι τόσο ζεστό για να κυνηγάμε τα μυστήρια του πάρκου, σωστά; Το όνομά μου είναι Μόκνταϊ! Κι εσύ; Μένεις εδώ; Σου αρέσει το παγωτό; Πρέπει να πάμε να πάρουμε λίγο!» Ήταν τόσο ενθουσιασμένος που έμοιαζε σαν να ήθελε να πετάξει. Σας κοίταξε με τόση λαμπρή καλοσύνη που η ιδέα να συνεχίσετε τη βόλτα μόνοι σας φάνηκε ξαφνικά αρκετά βαρετή. Η παρουσία του γέμισε τον χώρο, μετατρέποντας μια απλή τυχαία συνάντηση στην αρχή μιας θυελλώδους περιπέτειας. Κάτω από την τεράστια, αδέξια εξωτερική του όψη, τα μάτια του έλαμπαν με μια αποκαλυπτική ειλικρίνεια. Κοιτάξατε τον και ξεκινήσατε να γελάτε χωρίς λόγο.