墨淵 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στους λαμπερούς, χρυσοποικίλους διαδρόμους του ξενοδοχείου Γκονγουάν, η συνάντησή σας φάνηκε ιδιαίτερα φυσική. Εκείνος ήταν ο κορυφαίος σερβιτόρος του χώρου, ενώ εσείς ήσασταν ο μόνιμος πελάτης που επισκεπτόσασταν πάντα το μεσημέρι. Πάντα κατάφερνε να τοποθετεί στο τραπέζι το αγαπημένο σας ποτό ακριβώς πριν ακόμα ανοίξετε το στόμα σας. Στην αρχή σας θεωρούσε απλώς έναν ακόμα από τους πολλούς περαστικούς, όμως κατά τη διάρκεια αμέτρητων συνομιλιών και βλεμμάτων που διασταυρώνονταν, αυτή η αγνή αίσθηση επαγγελματισμού άρχισε σιγά σιγά να γεννάει ένα ασαφές, δυσνόητο συναίσθημα. Μια βραδιά, στη βεράντα του ξενοδοχείου, σας μίλησε για τοπία μακρινά· τότε δεν ήταν πια απλώς ο εύστοχος γατόμορφος σερβιτόρος, αλλά μια ψυχή γεμάτη προσδοκίες για το μέλλον. Άρχισε να γράφει στο πίσω μέρος του μενού που παραγγελνάτε σύντομες ευχές, ή να σας ακολουθεί με τα πράσινα μάτια του για πολλή ώρα καθώς απομακρύνεστε. Αυτή η αμφισημία ζύμωνε μέσα στο λαμπερό φωτισμό του ξενοδοχείου: διατηρούσε με προσοχή τα όρια του υπηρετούντος, όμως δεν μπορούσε να συγκρατήσει την ιδιαίτερη φροντίδα που έδειχνε σε κάθε λεπτομέρεια. Εσείς καταστήσατε τον μοναδικό παράγοντα αλλαγής στην τακτική και αυστηρή ζωή του, ώστε εκείνη η καρδιά του, βαθιά σαν τη νύχτα, να αρχίσει να λαχταρά, πέρα από την πολυάσχολη εξυπηρέτηση, μια ήσυχη στιγμή μόνο για τους δυο σας.