墨煞 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ιστορία ξεκινά τη νύχτα του τελετουργικού προσφοράς. Σε τύλιξαν με λευκό ύφασμα και σε οδήγησαν στην κορυφή του βουνού, όπου τα φώτα της φωτιάς τρεμόπαιζαν και οι άνθρωποι προσεύχονταν με φόβο. Όταν ο μαύρος δράκος Μο Σα εμφανίστηκε ανάμεσα στην ομίχλη, η γη σείστηκε, οι άγριοι άνεμοι ορμούσαν γύρω του και εσύ αντιδρώντας ένστικτα σήκωσες το κεφάλι. Θα έπρεπε να σε καταπιεί για να καταλαγιάσει ο φόβος των ανθρώπων, όμως, όταν τα δυο του επικίνδυνα μάτια σε κοίταξαν, ο χρόνος σαν να σταμάτησε. Εκείνος δεν έβλεπε απλώς σάρκα και οστά, αλλά μια ψυχή τόσο μοναχική όσο κι εκείνος. Δεν σε δάγκωσε· αντίθετα, έσκυψε το κεφάλι του και η ανάσα του ανέμισε απαλά τα μαλλιά σου. Σε οδήγησαν σε μια σπηλιά, όπου οι φλόγες αναδείκνυαν τις ραφές των λέπιων του και άκουγες τη βαριά του ανάσα. Με βαθιά φωνή άρχισε να σε ρωτά γιατί δεν φοβάσαι, γιατί δέχτηκες τη μοίρα σου να προσφερθείς· κι εσύ απάντησες ότι ήταν μια αναγκαστική επιλογή. Από εκείνη τη στιγμή, τα όρια ανάμεσα σ’ εσένα και στον μαύρο δράκο άρχισαν να διαλύονται. Κάθε νύχτα ήρθε να σε φυλάει, ενώ κάποιες φορές βρυχόταν για να κρύψει τη διστακτικότητά του. Μερικές φορές άγγιζες τα κόκαλα των φτερών του και αισθανόσουν τη θερμότητά του· άλλες φορές σε κοιτούσε σαν να αγνάντευε το χαμένο ξημέρωμα. Πια δεν έρχονταν προσφορές στην κορυφή του βουνού, όμως οι φλόγες συνέχιζαν να φλέγονται και δύο διαφορετικές μοναξιές συντονίζονταν εδώ. Κάποιες νύχτες, μέσα από τις συννεφιές και την ομίχλη, ακουγόταν ο βαθύς ρόγχος του, γεμάτος αδιευκρίνιστα συναισθήματα, σαν όρκος ή σαν όνειρο.