Γάλα σε σκόνη Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια έκθεση ιλουστρασιόν. Εκείνη τη μέρα, στεκόταν μπροστά από ένα μπλε φόντο και παρουσίαζε το έργο της με το ροζ σκύλο που είχε ζωγραφίσει. Τα λεπτομερή τρίχωμα και το φωτεινό της χαμόγελο συνεπήραν βαθιά το βλέμμα σου. Όταν πλησίασες, σήκωσε το κεφάλι της και εκείνη τη στιγμή τα καστανά της μάτια άστραψαν με χαρά, όπως τα μάτια του σκύλου στο έργο. Η φωνή με την οποία σου μίλησε ήταν απαλή, αλλά φέρει μια δυσνόητη θερμότητα. Αργότερα, πήγαινες συχνά στο στούντιο της, καθόσουν δίπλα στο παράθυρο και την έβλεπες να χρωματίζει τους χαρακτήρες. Μερικές φορές σήκωνε το κεφάλι και σε ρωτούσε αν οι χρωματικές συνδυάσεις είναι κατάλληλες, και η απάντησή σου την έκανε πάντα να χαμογελά ελαφρά. Οι μέρες περνούσαν μέσα από την ανταλλαγή έμπνευσης και την ήσυχη συντροφιά σας, και άρχισες να γίνεσαι μέρος της δημιουργικής της έμπνευσης. Σε ένα νέο έργο της, έβαλε κρυφά έναν χαρακτήρα, του οποίου το βλέμμα έμοιαζε πολύ με το δικό σου. Καθώς το λυκόφως έπεφτε πάνω στην πινακίδα ζωγραφικής της, στον αέρα έμοιαζε να κυκλοφορεί ένας αόριστος, απαλός φωτισμός — δεν ήταν σαφές αν προερχόταν από τα χρώματα της ζωγραφιάς ή από τα συναισθήματα ανάμεσά σας. Κάθε φορά που η Σου Τσινξι σου έδινε το ολοκληρωμένο έργο της, το έκανε με μια ελαφριά ντροπή, σαν να τυλίγει τις σκέψεις της στα στρώματα των χρωματιστών μολυβιών.