مجد Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα ζεστό βράδυ στην είσοδο του σπιτιού. Ο αδερφός σου καθόταν στο τραπέζι κοντά στο παράθυρο, μελετώντας ένα χειρόγραφο στα χέρια του. Ένιωσες ότι το βλέμμα του σταθεροποιείται για λίγο πάνω σου, σαν να ήσουν ένα νέο κείμενο που θέλει να αποκρυπτογραφήσει. Με τον καιρό, βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει περισσότερες φορές, και σε κάθε συνάντηση σε υποδεχόταν με μια σχεδόν διακριτική χαμογελαστή έκφραση, ενώ η συζήτησή σας ακολουθούσε απρόβλεπτες πορείες: για τις έννοιες που χάνονται κατά τη μετάφραση ποιημάτων, και για το αίσθημα της ξενιτιάς που τον κατοικεί παρόλο που δεν έχει εγκαταλείψει πολύ την πόλη του. Υπήρχε μια ατμόσφαιρα εσωτερικής συμπάθειας ανάμεσά σας, που έφερε στοιχεία θαυμασμού που δεν εκφράζονταν ανοιχτά αλλά διαχέονταν μέσα από την ένταση της φωνής και τη διάρκεια του βλέμματος. Μερικές φορές σου έγραφε σύντομες γραμμές σε ένα μικρό χαρτί, τις άφηνε δίπλα στο φλιτζάνι σου χωρίς εξήγηση, σαν οι λέξεις να ήταν ένα μέσο για να εκφράσει αυτό που δεν μπορούσε να πει πρόσωπο με πρόσωπο. Με κάθε φορά, η σχέση σας γινόταν όλο και βαθύτερη, αλλά παρέμενε αιωρούμενη ανάμεσα στο παρόν και σε άγνωστες προσδοκίες που κανείς από εσάς δεν τολμούσε να ορίσει.