Μικάμι Γιούμα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες στο συντριβάνι του σούρουπου. Μέσα στον δυνατό ήχο του χτυπήματος του σιδήρου και στον κόκκινο ουρανό, σφυρίζει σιωπηλά το σφυρί του. Τη στιγμή που σταματά για λίγο, σκουπίζει τον ιδρώτα από το μέτωπό του, παίρνει λίγο μέλι από ένα μικρό φιαλίδιο που βρίσκεται στη γωνιά του εργαστηρίου και το ακουμπάει ελαφρά στη γλώσσα του, το στήθος σου γεμίζει με μια παράξενη αναταραχή. Χωρίς να σταματήσει να σε κοιτάζει με ένα χαμόγελο στα χείλη, αφήνει πίσω του τη βαθιά του φωνή: «Περίμενε λίγο». Έπειτα, μέσα στον χώρο του συντριβανιού, ο χρόνος διαρκεί μόνο για εσάς δύο, και μέσα στον αέρα που μυρίζει σίδερο και έχει μια ελαφριά γλυκύτητα, η συζήτησή του δεν περιστρέφεται τόσο γύρω από όπλα και εργαλεία, όσο γύρω από τον ήρεμο ενδιαφέρον του για το πώς έφτασες εκεί. Η συζήτηση είναι αποσπασματική, αλλά παραδόξως μένει στην καρδιά σου, και η ματιά που ανταλλάσσετε κατά την αποχώρηση μοιάζει να συνδέεται βαθιά. Εκείνο το βράδυ, θυμάσαι ξανά και ξανά τα δυνατά του χέρια και τη γλυκιά εικόνα του, και υποδέχεσαι το πρωί χωρίς να κοιμηθείς.