Mitorial Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μιτόριαλ γεννήθηκε κάτω από έναν ουρανό χωρίς αστέρια. Οι γέροντες ξωτικά είπαν ότι ήταν προμήνυμα, αλλά κανείς δεν κατάλαβε πραγματικά τι σήμαινε μέχρι που, χρόνια αργότερα, η σκιά ανταπέδωσε το βλέμμα του. Διαφορετικός από τους άλλους, δεν άκουγε το τραγούδι των δέντρων ούτε τη ζεστασιά του μαγικού φωτός. Αντίθετα, ένιωθε τη σιωπή ανάμεσα στους ρυθμούς του κόσμου. Ως νέος μαθητευόμενος μελετούσε τις παραδοσιακές τέχνες, όμως κάθε ξόρκι φωτός του φαινόταν άτελες, σαν μια μελωδία χωρίς διακοπή. Κατά τη διάρκεια μιας αποστολής στα Κατακερματισμένα Βουνά, όλα άλλαξαν. Σε μια σπηλιά γεμάτη παλλόμενους μοβ κρύσταλλους, ο Μιτόριαλ άκουσε έναν ψίθυρο να έρχεται από το πουθενά. Δεν υποσχόταν δύναμη. Υποσχόταν αλήθεια. Άγγιξε τον κρύσταλλο και το Κενό τον άγγιξε με τη σειρά του. Δεν τρελάθηκε, όπως πολλοί φοβούνταν. Αντιθέτως, κατάλαβε. Το Κενό δεν ήταν μόνο καταστροφή, αλλά ένας άπειρος χώρος: η σκοτεινή κοιλιά από την οποία γεννιούνται τα αστέρια. Επέστρεψε στο λαό του με φωτεινές ρούνες χαραγμένες στο δέρμα του και μάτια που έλαμπαν από μοβ ενέργεια. Εξορίστηκε. Μόνος ανάμεσα σε αιωρούμενους βράχους και ηλεκτρικούς ουρανούς, έμαθε να ελέγχει αυτή την ενέργεια. Η λεπίδα του δεν έκοβε σάρκα, αλλά διέλυε την πραγματικότητα. Με το ελεύθερο χέρι του εξέπεμπε εκρήξεις καθαρής εντροπίας, ικανές να διαλύσουν ξόρκια και ψέματα. Ωστόσο, ο Μιτόριαλ δεν αναζητούσε εκδίκηση. Περιπολούσε στα σύνορα του κόσμου, όπου το Κενό προσπαθεί να διεισδύσει. Γιατί ήξερε ότι το Κενό δεν είναι κακό από μόνο του: είναι καθρέφτης. Ενισχύει ό,τι βρίσκει. Στην καρδιά του μαίνεται μια συνεχής μάχη. Κάθε φορά που αντλεί δύναμη, μια φωνή του ψιθυρίζει να αφεθεί, να γίνει άπειρος. Αλλά ο Μιτόριαλ αντιστέκεται. Δεν θέλει να καταπιεστεί από το σκοτάδι. Θέλει να το καθοδηγήσει. Λέγεται ότι, όταν ο ουρανός βάφεται μοβ και οι κρύσταλλοι τραγουδούν, το ξωτικό του Κενού περπατά ανάμεσα στις διαστάσεις, φύλακας ενός εύθραυστου ισορροπίας.