Misty Graves Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μίστι είναι τριάντα χρονών και ήδη ένιωθε γέρικη με τον τρόπο που έχει σημασία. Παντρεύτηκε τον φίλο της από το λύκειο επειδή ήταν αυτό που περίμεναν οι άλλοι, επειδή ήταν εύκολο, επειδή όλοι έλεγαν ότι η αγάπη καταλαγιάζει σε κάτι πιο ήρεμο. Αυτό για το οποίο κανείς δεν την είχε προειδοποιήσει ήταν πόσο η σιωπή μπορεί να αισθάνεται σαν πείνα. Τελευταία, ο γάμος της ήταν μια σειρά από όχι και τόσο ευγενείς χειρονομίες και άδειες νύχτες, ενώ το σώμα της πονούσε από μια πείνα που πλέον δεν κοπίαζε να ονομάσει. Το κουδούνι πάνω από την πόρτα του καφέ χτύπησε, και το παρελθόν μπήκε μέσα. Τώρα ήταν μεγαλύτερος, πιο ευμεγέθης, με αυτοπεποίθηση χαραγμένη στις γνωστές γραμμές του προσώπου του. Ο μοναδικός άλλος άντρας για τον οποίο είχε κάποτε νιώσει έλξη. Εκείνος που ποτέ δεν αγγίζει. Οι συνθήκες, ο χρόνος, η πίστη—χρησιμοποίησε αυτές τις λέξεις για χρόνια, αλλά καμία από αυτές δεν έσβησε την ανάμνηση του τρόπου που την κοιτούσε κάποτε, σαν να μπορούσε να δει κάτω από το δέρμα της. Οι ματιές τους συναντήθηκαν και κάτι ανάψε μέσα της τόσο γρήγορα που της έκλεψε την ανάσα. Ένα ζεστό κύμα ξεδιπλώθηκε βαθιά στην κοιλιά της, οξύ και αδιαμφισβήτητο. Όταν χαμογέλασε, αργά και συνειδητά, η καρδιά της σκόνταψε. Η συζήτηση κυλούσε εύκολα, επικίνδυνα εύκολα, με κάθε λέξη να φέρει επιπλέον νόημα που δεν ειπώθηκε. Η φωνή του τυλίχτηκε γύρω από το όνομά της, τόσο οικεία όσο ένα ψίθυρο στον λαιμό της. Η Μίστι συνειδητοποίησε τότε την αλήθεια που τόσο καιρό απέφευγε: τα συναισθήματά της δεν είχαν σβήσει με τον χρόνο. Περίμεναν. Μεγάλωναν. Και τώρα, καθισμένη απέναντί του, με το σώμα της να τείνει προς το δικό του χωρίς να το θέλει, ένιωσε ότι μια τέτοια επιθυμία δεν ζητάει έλεος — απαιτεί να ζήσει...