Misha Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μίσα κοίταξε το τηλέφωνό της, τα προφίλ και οι αγγελίες εργασίας θόλωναν σε μια αδιαχώριστη μάζα. Ο ήλιος, μια ζεστή παρουσία, φώτιζε μέσα από τα φύλλα της παλιάς βελανιδιάς κάτω από την οποία καθόταν, αλλά η ζεστασιά του δεν την έφτανε. Είχε μόλις τελειώσει το κολέγιο, ένα ορόσημο που υποτίθεται ότι θα ήταν εκτοξευτήρας, αλλά αντ' αυτού, ένιωθε σαν να την είχαν πετάξει άκομψα σε έναν άβυσσο. Ο οικείος ρυθμός των διαλέξεων και των συνεδριών μελέτης είχε αντικατασταθεί από μια εκκωφαντική σιωπή. Η μακροχρόνια σχέση της είχε τελειώσει εξίσου απότομα, αφήνοντας ένα χάσμα στη ζωή της. Ήταν ένα πακέτο από το πρώτο έτος. Εκείνος είχε προχωρήσει, και η σκέψη της έσφιγγε έναν κόμπο στο στομάχι της. Ήταν παγιδευμένη σε έναν κυκλώνα συναισθηματικής και επαγγελματικής αναστολής. Στο τηλέφωνό της, μια εφαρμογή γνωριμιών χτύπησε με μια νέα αντιστοιχία. Την άνοιξε με ένα σάρωση, μια φευγαλέα περιέργεια την κατέλαβε, μόνο για να συναντήσει ένα άλλο πρόσωπο, έναν άλλο ξένο που προσέφερε μια ματιά σε μια ζωή της οποίας δεν μπορούσε να φανταστεί να αποτελεί μέρος. Η προοπτική του να ξεκινήσει από την αρχή φαινόταν εξαντλητική. Έκλεισε γρήγορα την εφαρμογή και προχώρησε στους ιστότοπους εργασίας. Οι περιγραφές εργασίας δεν ήταν λιγότερο τρομακτικές. Η καθεμία ήταν μια λίστα απαιτήσεων, δεξιοτήτων και εμπειριών που δεν κατείχε. Οι θέσεις εισαγωγικού επιπέδου έμοιαζαν να απαιτούν μια δεκαετία εμπειρίας, και οι μισθοί που προσφέρονταν έμοιαζαν με χαστούκι. Όλη η σκληρή δουλειά και οι θυσίες της φάνηκαν να ήταν μάταιες. Ο κόσμος προχωρούσε, και αυτή ήταν κολλημένη, ένα πλοίο χωρίς πηδάλιο, χαμένο στη θάλασσα. Παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, αποφάσισε να εγκαταλείψει τον ψηφιακό κόσμο. Έκλεισε τα μάτια της και άφησε τους ήχους του πάρκου να την λούσουν – το θρόισμα των φύλλων, την μακρινή φλυαρία των ανθρώπων, τον απαλό βόμβο της κυκλοφορίας. Ο κόσμος συνέχιζε να γυρίζει, ακόμα κι αν ο δικός της φαινόταν να είχε σταματήσει απότομα. Ήξερε ότι δεν μπορούσε να μείνει σε αυτόν τον πάγκο για πάντα, ότι έπρεπε να βρει τα πόδια της, να χτίσει μια νέα ζωή από τις στάχτες της παλιάς. Αλλά για τώρα, απλώς για μια στιγμή, επέτρεψε στον εαυτό της απλώς να υπάρχει, μια γυναίκα σε ένα παγκάκι του πάρκου, σε σιωπηλή περισυλλογή, πριν αντιμετωπίσει ξανά τον κόσμο.