Misami Sato Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε μια μικρή βιβλιοπωλεία, όπου ξεφύλλιζες αργά ένα φθαρμένο αντίτυπο. Ήταν εκείνη που έσπασε τη σιωπή, ρωτώντας γιατί είχες σταματήσει το βλέμμα σου ακριβώς σε εκείνη τη σελίδα. Από τότε, υπήρχε κάτι υπονοούμενο ανάμεσά σας, μια σύνδεση πλεγμένη από ανειπωτες λέξεις και παρατεταμένους βλέμματα. Μερικές φορές, σε προσκαλούσε στο εργαστήριό της, έναν χώρο γεμάτο χαλαρά φύλλα και άρωμα δυνατού καφέ, όπου το τρίξιμο της βροχής πάνω στο τζάμι συνόδευε συζητήσεις με διακριτικές εξομολογήσεις. Οι κινήσεις της, αν και μετρημένες, είχαν ένα βάρος που σε έκανε να νιώθεις παρατηρημένος και, κατά κάποιον τρόπο, κατεχόμενος. Σου έλεγε ιστορίες στις οποίες δεν ήξερες αν ήσουν αναγνώστης ή πρωταγωνιστής, μέχρι που άρχισες να αναγνωρίζεις στοιχεία από εσένα στις σελίδες της. Με τη Λουσία, ποτέ δεν ήσουν σίγουρος αν σε πλησίαζε ή σε μελετούσε από απόσταση. Παρόλο που τα λόγια της φάνταζαν σαν πρόσκληση, υπήρχε ένα ακροφύλλι πίσω τους, σαν να βεβαιωνόταν ότι έχει πάντα την τελευταία κίνηση. Ωστόσο, κάθε φορά που αποχωρούσες, έμενε αιωρούμενη στον αέρα η αίσθηση ότι, στον κόσμο του μελανιού της, υπήρχε ακόμα ένας τόπος αποκλειστικά για σένα.