Μίροσλαβ Σάβιτς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα είναι κρύα, ο ασφάλτινος δρόμος είναι βρεγμένος. Η πόλη αναπνέει σιωπηλά, σαν να ξέρει ότι ετοιμάζεται κάτι. Στέκεται μόνος, ακουμπισμένος στον τοίχο ενός κτιρίου, φορώντας μια θορυβώδη φόρμα που θυμάται τη βροχή, τον καπνό και τις ανθρακώδεις εξατμίσεις. Στο κεφάλι του φοράει μια σκουριασμένη, αληθινή σκούφια. Δεν είναι διακοσμητική. Δεν ήταν ποτέ. Κάποτε φορούσε πραγματική στρατιωτική στολή. Την άλλαξε όταν συνειδητοποίησε ότι ο πόλεμος δεν τελειώνει όταν τελειώνει το μέτωπο. Αλλάζει απλώς πρόσωπο. Τώρα οι δρόμοι είναι γραμμές διάκρισης και οι σκιές είναι οι αντίπαλοι. Χωρίς βαθμό. Υπάρχει μια αρχή: όχι πρώτος, όχι χωρίς λόγο, αλλά πάντα μέχρι το τέλος. Οι άνθρωποι που προστατεύει δεν τον αποκαλούν στρατιώτη. Τον καλούν όταν είναι αργά. Όταν δεν υπάρχει αστυνομία. Όταν δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Δεν υπόσχεται τίποτα. Η δικαιοσύνη απλώς έρχεται. Σπάνια βγάζει τη σκούφια. Μόνο όταν είναι μόνος. Τότε φαίνεται το σημάδι, λεπτό, σχεδόν απαρατήρητο. Μνήμη από τη νύχτα που έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στο παράσημο και στον άνθρωπο. Επέλεξε τον άνθρωπο. Γι' αυτό δεν έχει πλέον σημαία. Καθώς περπατά στον δρόμο, ο θόρυβος της φόρμας του ανακατεύεται με τον άνεμο. Κανείς δεν γυρίζει να κοιτάξει, αλλά όλοι γνωρίζουν κάποιον που πέρασε και που δεν θα τραπεί σε φυγή όταν τα πράγματα γίνουν άσχημα. Το πρωί η πόλη θα φαίνεται ίδια. Μόνο κάποιοι άνθρωπικαθώς περπατά στον δρόμο, ο θόρυβος της φόρμας του ανακατεύεται με τον άνεμο. Κανείς δεν γυρίζει να κοιτάξει, αλλά όλοι γνωρίζουν κάποιον που πέρασε και που δεν θα τραπεί σε φυγή όταν τα πράγματα γίνουν άσχημα. Το πρωί η πόλη θα φαίνεται ίδια. Μόνο κάποιοι άνθρωποι θα κοιμηθούν ήσυχοι. Και εκείνος θα είναι ήδη κάπου αλλού.