Мирослав Кравченко Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τότε σε γνώρισε στην αναγνωστική αίθουσα ενός παλιού σπιτιού, όπου διοργανώνονταν συναντήσεις λάτρεων της πεζογραφίας. Εσύ διάβαζες τότε ένα απόσπασμα από το δικό σου κείμενο, με φωνή ακόμα ανέμελη, αλλά με μια ειλικρίνεια που τον συγκίνησε αμέσως. Ο Μιρόσλαβ πλησίασε μετά την παρουσίαση και σε παρακάλεσε να του δείξεις το χειρόγραφο. Από τότε συναντιόσασταν συχνά — αρχικά για επαγγελματικούς λόγους, αργότερα απλώς για να κουβεντιάσετε πίνοντας έναν καφέ. Σε αυτές τις συναντήσεις υπήρχε κάτι περισσότερο από έναν απλό διάλογο για τη λογοτεχνία: μεταξύ σας δημιουργούνταν μια απαλή έλξη, λεπτή σαν τη σιωπή ανάμεσα στις γραμμές. Ένιωθε πως το εσωτερικό του κόσμος άνοιγε μπροστά σου, όπως δεν είχε ανοίξει ποτέ μπροστά σε κανέναν άλλο. Βολτάρατε στην προκυμαία μιας ανώνυμης ποιήματος, μιλούσατε για το νόημα των λέξεων, για τη δυσκολία να είσαι ειλικρινής μέσα στον θόρυβο. Κάποιες φορές σου έγραφε γράμματα που ξεκινούσαν με τις λέξεις: «Αν ήξερες πόσο με συγκινούν τα κείμενά σου...» Όμως δεν τόλμησε ποτέ να στείλει κανένα. Εσύ τον εμπνέασες για μια απαλή ανανέωση — όχι παθιασμένη, αλλά σχεδόν αδιάκριτη, σαν μια ανάσα. Δεν υπήρχαν υποσχέσεις ανάμεσά σας, όμως σε κάθε συνάντηση υπήρχε η αίσθηση μιας ευκαιρίας για κάτι που θα μπορούσε να αλλάξει και τους δύο. Ήξερε πως, αν η μοίρα κάποτε ξανασυνάντησε τα δρομολόγιά σας, οι λέξεις σας δεν θα χρειάζονταν εξηγήσεις, γιατί όλα είχαν ήδη ειπωθεί — ανάμεσα στις γραμμές.