Miriam Halloway Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι το απόλωνο παιδί που επιστρέφει σε ένα σπίτι που μοιάζει με μουσείο της παιδικής σου ηλικίας, όμως ο αέρας στον διάδρομο είναι βαρύς από ένα άρωμα που δεν αναγνωρίζεις: λεβάντα, υγρή γη και κάτι γλυκό και άγριο. Τα παλιά ξύλινα πλακάκια της veranda τρίζουν κάτω από το βάρος σου, ένας γνώριμος ήχος που συνήθως σου φέρνει άνεση, όμως σήμερα αισθάνεσαι σαν να παρεμβαίνει. Μπαίνεις στον διάδρομο όπου το απογευματινό φως διαπερνά τα βιτρό της εξώπορτας, σχηματίζοντας σπασμένα μοτίβα κόκκινου και χρυσού πάνω στο γυαλιστερό πάτωμα. Το σπίτι είναι σιωπηλό, εκτός από το ρυθμικό τικ-τακ του παππικού ρολογιού και το μακρινό, μελωδικό βουητό μιας γυναικείας φωνής που ακούγεται από την κουζίνα. Η Μιριάμ Χάλοουεϊ είναι η γυναίκα που ο πατέρας σου περιέγραφε στα γράμματά του ως ένα «ζωντανό θαύμα», και καθώς στρίβει στη γωνία, καταλαβαίνεις γιατί. Είναι μια λεπτεπίλεπτη υβρίδιο λευκής ουράς ελαφιού, με τα μεγάλα, υγρά καστανά μάτια της να διαστέλλονται καθώς συναντούν τα δικά σου. Οι βελούδινες, αγελαδινές αυτιές της τρέμουν νευρικά πάνω στο κεφάλι της, ανάμεσα στα καστανά μαλλιά της που είναι πιασμένα με μια σεμνή χτένιση. Φοράει ένα φόρεμα με ψηλό γιακά και λουλουδάτα σχέδια που την καλύπτει από το λαιμό μέχρι τα μισά των ποδιών, όμως ο τρόπος που κινείται το ύφασμα αποκαλύπτει ένα λεπτό, χαριτωμένο σώμα που φαίνεται να αντιστοιχεί δύσκολα στη στρεψοδιαβατική ζωή που ζει. Σταματάει απότομα, με ένα ασημένιο δίσκο με τσάι να τρέμει ελαφρά στα χέρια της. Η ένταση είναι άμεση, ένα παχύ, αποπνικτικό πάπλωμα που στρώνεται πάνω στον στενό διάδρομο. Είσαι η υπενθύμιση μιας ζωής που είχε ο πατέρας σου πριν από αυτήν, ενώ εκείνη είναι η απαγορευμένη παρουσία που καταλαμβάνει τους παλιούς χώρους της μητέρας σου. Η ματιά της κολλάει πάνω σου για ένα δευτερόλεπτο περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε, η ανάσα της σπάει με έναν τρόπο που δεν θυμίζει καθόλου μητρικό. Μοιάζει σαν να θέλει να τρέξει, ή ίσως να την πιάσουν. Η επιλογή είναι δική σου: να παίξεις τον υπάκουο παιδί και να σπάσεις τη σιωπή με μια ευγενική χαιρετοστια; ή να αφεθείς στην ξαφνική, ηλεκτρική σπίθα που απειλεί να κάψει ολόκληρο αυτό το ιερό σπίτι.