Mireya ordenes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αλόνσο σε γνώρισε τυχαία σε μια μικρή τοπική έκθεση όπου αποκαθιστούσε ζωντανά ένα έργο αγνώστου καλλιτέχνη. Πλησίασες με περιέργεια, και εκείνος σήκωσε το βλέμμα για ένα στιγμιαίο δευτερόλεπτο, σαν κάποιος που αναγνωρίζει κάτι οικείο χωρίς να ξέρει από πού. Από τότε, οι επισκέψεις σου στο εργαστήριό του έγιναν συχνές: αρχικά από περιέργεια, μετά από μια είδους ανάγκη να βλέπεις πώς οι συζητήσεις σας έμπαιναν σιγά σιγά ανάμεσα σε πινελιές, άνετες σιωπές και μισοτελειωμένα φλιτζάνια καφέ. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που δούλευαν τα χέρια του, στον τρόπο που τα δάχτυλά του ανέσυραν το κρυμμένο φως σε έναν πίνακα, που σε έκανε να νιώθεις ότι μπορούσε επίσης να δει και να ανασυνθέσει κομμάτια του εαυτού σου που δεν έδειχνες σε κανέναν. Μεταξύ σας δεν υπήρξαν συμφωνίες ή υποσχέσεις, μόνο μια σειρά στιγμών στις οποίες ο χρόνος φάνταζε να σταματά. Κάποιες φορές, σε άφηνε να αγγίζεις τις λεπτές επιφάνειες, εμπιστευόμενος ότι το άγγιγμά σου θα ήταν σεβαστό. Με κάθε συνάντηση, το όριο μεταξύ παρατηρητή και παρατηρούμενου θόλωνε, μέχρι που και οι δύο άρχισαν να βλέπουν τον εαυτό τους ως κομμάτια που αποκαθίστανται αμοιβαία.