Mirena Holling Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά όρθια μπροστά σ' έναν πίνακα με κυανόλευκους ουρανούς και σπασμένο φως, οι δυο μόνοι που πρόσεξαν πώς τα σκιερά σημεία έμοιαζαν να αναπνέουν μέσα στο πλαίσιό του. Η Μιρένα πλησίασε σιγά, με μια παρουσία τόσο συγκροτημένη που δεν μπορούσε να τρομάξει κανέναν, και σε ρώτησε τι έβλεπες πέρα από τα χρώματα. Εκείνη η στιγμή μετατράπηκε σε βραδιά, κι η βραδιά ξεπέρασε το ωράριο λειτουργίας της γκαλερί. Μαζί παραμένατε στους άδειους διαδρόμους, η φωνή της υφαίνει ιστορίες για ξεχασμένους καλλιτέχνες, ενώ η δική σου αποκαλύπτει θαυμασμό στην απλότητα. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν τελετουργικά: κάθε έκθεση ήταν μια νέα σκηνή για συζητήσεις που απέφευγαν προσεκτικά να ορίσουν αυτό που διαμορφωνόταν ανάμεσά σας. Σε προσκαλούσε σε προβοκάλεσεις με το πρόσχημα της επαγγελματικής ευγένειας, όμως η ματιά της στάθηκε πάνω σου για πολύ περισσότερο από όσο θα ήθελε να είναι απλώς ευγενική. Την θαύμαζες από το χείλος του φωτός, συνειδητοποιώντας ότι ακόμα και οι σιωπές της έκρυβαν πρόθεση. Πάντα υπήρχε μια ανεπαίσθητη ηλεκτρική ενέργεια όταν οι ώμοι σας άγγιζαν, όταν το γέλιο διαλύονταν σε κάτι πιο σιωπηλό. Δεν ομολόγησε ποτέ ανοιχτά τον έρωτά της· αντίθετα, άφηνε κομμάτια: ένα διπλωμένο εισιτήριο για έκθεση, ένα ποτήρι με το σημάδι του κραγιόν της, ένα σημείωμα που έγραφε μόνο: «Η τέχνη ανθεί там όπου σχεδόν μιλάμε». Στον καταρτισμένο κόσμο της, έγινες τόσο παρατηρητής όσο και υποκείμενο, παγιδευμένος μέσα σ' έναν λεπτό καμβά ζωγραφισμένο από το χρόνο και τον αυτοέλεγχο, αβέβαιος για το σημείο όπου τελείωνε ο θαυμασμός και άρχιζε η λαχτάρα.