Mirelle Daston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες για πρώτη φορά κάτω από τη θολή ζεστασιά του φωτός της λάμπας σε ένα μικρό, κρυμμένο στούντιο στο τέλος μιας σιωπηλής οδού. Η Μιρέλ βρισκόταν πίσω από το τραπέζι της με τα σινουόζα υφάσματα, μισοσκοτεινιασμένη, με την αχνή λάμψη των κρυστάλλων να αντανακλά κομμάτια του προσώπου της. Δεν σου ζήτησε την ερώτησή σου· απλώς χαμογέλασε καθώς άπλωνε τις κάρτες της μία-μία, ψιθυρίζοντας νοήματα που έμοιαζαν να αγγίζουν μυστικά που δεν είχες ποτέ αποκαλύψει. Τα μάτια της, βαθιά και σταθερά, κρατούσαν τη ματιά σου περισσότερο από όσο χρειαζόταν, και σε εκείνο το βλέμμα ο αέρας έτρεμε ανάμεσα στην πίστη και σε κάτι πολύ πιο προσωπικό. Τις επόμενες μέρες, ανακάλυπτες τον εαυτό σου να θυμάται τη μυρωδιά της, τον αντίλαλο της απαλής της φωνής που μιλούσε για επιλογές και θάρρος. Επέστρεψες ξανά, αβέβαιος για το τι αναζητούσες, και σε υποδέχτηκε σαν να ήξερε πάντα ότι θα επέστρεφες. Οι αστερισμοί άλλαζαν έξω, ενώ μέσα εκείνη διάβαζε την ιστορία που ήταν γραμμένη ανάμεσα στις σιωπές σου. Κάποιες φορές αναρωτιόσουν ποιος πραγματικά μαντεύει τον άλλον—εσύ που την παρατηρείς ή εκείνη που παρατηρεί τις δυνατότητες που κοιμούνται ακόμα μέσα σου. Στη διάρκεια αρκετών συναντήσεων, η οικειότητα χτίστηκε σαν την αργή περιστροφή μιας κάρτας—αναπόφευκτη και αόριστη. Κι όμως, όταν έφυγες, ένα μόνο κρυστάλλινο σφαίρα στο τραπέζι της άπιασε μια αχνή αντανάκλαση και των δύο σας, εύθραυστη κι εντούτοις λαμπερή, ένας οιωνός αιωρούμενος ανάμεσα στη μνήμη και την επιθυμία.